Od kilku dni jesteśmy w Starachowicach u mojej Mamy. Przyjechałam tu z chłopcami na jakiś czas, bo musimy pozałatwiać kilka spraw. Razem z nami jest i nasza Kasia z Kubą, a 3 budrysów na wspólnej przestrzeni to nie lada wyzwanie. Nie mniej jednak staramy się im zagospodarować czas spacerami, wyjazdami i wspólnymi wyprawami na lody. My same zafundowałyśmy sobie sentymentalną podróż w czasie, zwłaszcza, że wczoraj były moje urodziny, no i 3. rocznica wszczepu implantu u Antosia. Wiem, że tych chwil będzie coraz mniej. Już teraz, kiedy nie ma Taty, jest zupełnie inaczej.

Spędzając czas u Babci nie zapominamy o ćwiczeniach. Tym razem ćwiczymy na klockach, które zakupiliśmy w Lidlu. Dowiedziałam się o nich na jednym z forów i od razu uruchomiłam ciocie, żeby zerknęły, czy nie ma ich w pobliskich sklepach. W rezultacie klocki kupiła moja Mama. Koszt to ok. 18 zł.

Klocki przeznaczone są dla dzieci od 5. do 8. roku życia, niemniej Antek dość biegle sobie z nimi radzi.

Drewniana układanka nosi nazwę Tangram. W zestawie znajdują się 32 płytki drewniane i 15 karteczek z zadaniami z nadrukiem po obu stronach. Zabawa naprawdę nie jest łatwa. Zadaniem dziecka jest ułożenie klocków według obrazka. Jest to doskonałe ćwiczenie na doskonalenie percepcji wzrokowej. A że zdolność postrzegania wzrokowego bierze udział prawie we wszystkich działaniach człowieka, dlatego też niezwykle istotne jest jej stymulowanie.Właściwy rozwój percepcji wzrokowej ma przecież zasadnicze znaczenie w nauce czytania, pisania i rozwiązywania zadań arytmetycznych. Ćwiczenie to wydaje się być dość wyczerpujące, bowiem Antek chce się bawić klockami ok. 20 minut. Czyli jest to jego maksymalny czas skupienia.

Wczoraj zupełnie przypadkiem, robiąc zakupy w Biedronce (bardzo lubię tę sieć sklepów), wpadła mi w ręce super rzecz. Książeczka plus karty obrazkowe Pierwsze słowa, czyli rozwijające zabawy dla maluszka.

W takim zestawie znajdują się trwałe karty edukacyjne i mini poradnik dla rodziców, pod hasłem Jak wspierać rozwój mowy u dziecka. Całość w kolorowym i przyjaznym opakowaniu. Autorami tej pozycji są Natalia i Krzysztof Minge, psychologowie specjalizujący się we wspieraniu wczesnego rozwoju dzieci. Popularyzują oni metodę Glenna Domana  (to sposób nauczania bardzo małych dzieci czytania oraz podstaw matematyki) i prowadzą konsultacje oraz warsztaty dla rodziców, którzy chcą swoim dzieciom dać szansę na pełne wykorzystanie wrodzonego potencjału. Oczywiście te karty obrazkowe to nie jest pełen kurs nauki czytania :). Niemniej może stać się wspaniałym zaczątkiem do kreatywnego i edukacyjnego wspierania mowy u dziecka. Taka wczesna zabawa w nauczanie nie tylko dostarcza dzieciom niezbędnych umiejętności, ale i rozbudza w nich ciekawość świata. Przede wszystkim stymuluje mózg dziecka do rozwoju, przez co zwiększa jego potencjał z którego dziecko będzie korzystało przez całe życie. To trening koncentracji, zapamiętywania oraz lepszego i łatwiejszego radzenia sobie z nauką. W załączonej książeczce znajdziecie również propozycje zabaw z kartami. Naprawdę uważam, że warto się w nie zaopatrzyć, po to chociażby, aby mądrze i kreatywnie wspierać rozwój swojego dziecka. Ja już zakupiłam dla mojego Chrześniaka Kuby :).

I wciąż powtarzam, gdybym mogła, namówiłabym wszystkie mamy (szczególnie dzieci zdrowych), aby wprowadzały do zabawy elementy ćwiczeń ogólnorozwojowych. To naprawdę zaowocuje w szkole łatwością przyswajania wiedzy oraz umiejętnościami ogólnopoznawczymi. Zachęcam :).

Wczorajszy dzień, z racji tego, że Antek nie był w przedszkolu (zaspaliśmy po wyczerpującej wycieczce do Pacanowa) był podzielony na dwie tury zajęć. Pierwsze prowadziłam ja (ok. 10 rano Antek jest w swojej szczytowej formie), drugie (ok. godz. 17) prowadziła logopeda Madzia. Ogólnie wyszło na to, że naprawdę zrobiliśmy dużo. Tak to ja lubię :).

Na naszych zajęciach skupiliśmy się na wyrażaniu emocji. Niezastąpione w tym ćwiczeniu były karty edukacyjne, które zakupiliśmy całkiem niedawno (Link: www.facebook.com/bluesky.gadomski). 

My rozpoznawaliśmy smutną i wesołą minkę i mówiliśmy o miłości. Antoś całkiem biegle posługuje się słowem kocham i używa go dość często w kontekście swojego uczucia do członków naszej rodziny i kotów :). Nowością w tym ćwiczeniu było słowo pozytywny. To trudne, ale do wyćwiczenia :).

Kolejne ćwiczenie to percepcja wzrokowa. I tu znów ogólne zaskoczenie, bo tym razem zadaniem Antka było połączenie określonych przedmiotów w tzw. labiryncie. Tu dała znać o sobie metoda globalnego czytania. Rozwiązanie tego zadania zajęło mu niespełna minutę.

Przy okazji pracy z książeczkami zrobiliśmy jeszcze rysowanie po śladzie oraz szukanie różnic w przedstawionych obrazkach. Wszystkie te ćwiczenia stymulują rozwój lewej półkuli mózgu:)

Ćwiczenia z Madzią zaczęłyśmy od dwuelementowych sekwencji - przy okazji powtórzyłyśmy przymiotniki jakościowe, zawsze wprowadzane w opozycji - w tym przypadku duży/mały.

Ćwiczenie:
Ustawiamy na stole dwa przedmioty (zawsze takie same), jeden duży, drugi mały. Zadaniem dziecka jest powtórzenie sekwencji czyli ustawienie w odpowiedniej kolejności pozostałych elementów: Duży, mały, duży, mały itd. Ćwiczenie to można rozwinąć poprzez tzw. uzupełnianie sekwencji czyli wybieramy z ustawionego szeregu dwa misie i prosimy dziecko aby prawidłowo je wstawiło ponownie:




Kolejne ćwiczenie dotyczyło liczby mnogiej. Tym razem nie było łatwo, bo w zadaniu pojawiły się rzeczowniki nieregularne. To ćwiczenie zrobiłyśmy bawiąc się w dopasowywanie takich samych elementów z rozsypanki, przy okazji trenując percepcję wzrokową. Zadaniem dziecka jest odnalezienie obrazka z takim samym rysunkiem oraz właściwe wskazanie liczby mnogiej.


Bardzo lubianym przez Antosia ćwiczeniem jest trening pamięci słuchowo-ruchowej. My ćwiczymy ją na czterech różnokolorowych kwadratach. Rozkładamy cztery różnokolorowe kwadraty i młoteczkiem uderzamy kolejno np. w pierwszy 1 raz, w drugi 2 razy, trzeci opuszczamy, a w czwarty 3 razy. Zadaniem dziecka jest powtórzenie tej sekwencji ruchów. Wbrew pozorom jest to bardzo trudne i wymaga dużego skupienia.

Na koniec zostawiłyśmy zadanie trudne, tym bardziej, że dla Antka za każdym razem obrazki są zupełnie nowe. Tym razem dostał historię o dzieciach, które wyszły z przedszkola na plac zabaw, aby się pobawić. Jego zadanie polegało na ułożeniu w porządku chronologicznym obrazków oraz stworzenie krótkiej historii, która o tym opowiada. To naprawdę cięzkie zadanie, zwłaszcza przy ograniczonym zasobie słów. No, ale wspólnymi siłami daliśmy radę :).


To był naprawdę pracowity i upalny dzień :).
Ogólnie wyszło...

U nas trochę nowości. Przede wszystkim mamy nowe pomoce do zajęć domowych. Cieszę się z tego ogromnie, bowiem w naszej rehabilitacji nadszedł taki moment, że chcąc poszerzać zasób Antkowego słownictwa, potrzebowaliśmy dodatkowych pomocy edukacyjnych. Antek już umie nazywać niektóre czasowniki, zna także określoną liczbę rzeczowników podstawowych. Chcąc wejść na wyższy poziom potrzebowaliśmy takiego pomocnika, który ułatwi nam przyswajanie nie tylko nazewnictwa rzeczowego, ale i abstrakcyjnego. Oczywiście mogliśmy skorzystać z aplikacji komputerowych. Szczerze mówiąc, miałam nawet taki pomysł. Skutecznie jednak wybiła mi to z głowy nasza pani psycholog z Ośrodka Rehabilitacji Laryngologicznej w Poznaniu. W rzeczowy, ale dobitny sposób, wyjaśniła mi, jaki wpływ mają nośniki elektroniczne na umysł i funkcjonowanie dziecka, a nawet na jego emocje. Okazuje się, że ćwiczenia analogowe zmuszają do większego wysiłku umysłowego, a przede wszystkim, nie pobudzają i nie hamują niepotrzebnych emocji.

 Znalezienie pomocy, które spełniałyby nasze oczekiwania, nie było łatwe. Po pierwsze szukaliśmy obrazków rzeczywistych, nie animowanych. Jest to kolejny bardzo ważny etap w rozwoju dziecka i niestety często bagatelizowany. Dziecko patrząc na obrazy rzeczywiste przypisuje im odpowiednie znaczenie, innymi słowy koduje je w rzeczywistości. Obrazki bajkowe, czy animacje są odpowiednie dla dzieci na niższym poziomie rozwoju, które wchodzą dopiero w pierwszy etap nazewnictwa. Bohaterowie bajek mają bowiem pozytywne konotacje (pozytywne skojarzenie nie z nauką, a z zabawą). Oprócz obrazków chciałam także, aby pod każdym z nich znajdował się podpis. I tu kolejne schody, bo podpis musi być wykonany czcionką bezszeryfową (prostą) - służy to przede wszystkim trenowaniu ćwiczenia czytania globalnego (to metoda, której jestem wielką fanką). Jak już wspomniałam poszukiwałam tematyki szeroko rozbudowanej - od nazw warzyw takich jak fasola, buraki, kapusta, do abstrakcyjnych, takich jak burza, tęcza, zorza polarna.

Jakaż była moja radość, kiedy w końcu (zupełnie przez przypadek) natknęłam się na takie karty na jednej z grup facebookowych. Po natychmiastowym kontakcie karty były u mnie zaledwie po 3 dniach.

Oto mam co chciałam. Obrazki są świetne nie tylko przy poszerzaniu słownictwa i ćwiczeniu na zasadzie pytań Co to?, ale także do opowiadania na podstawie określonego materiału ikonograficznego. Oto od jakich ćwiczeń zaczęliśmy:

Ćwiczenie 1. Pytania typu Co to?

Ja: Co to?

Antek: Statek.

Ja: Co robi?

Antek: Pływa.

Ja: Dokąd płynie?

Antek: Do domu.

Ja: Jak płynie?

Antek: Szybko.

Ćwiczenie 2. Opowiadanie:

Antek: Statek płynie, w morzu pływa też ryba. Antoś boi się pływać sam, bo ryba może być zła. Antoś lubi pływać z mamą z tatą i z Olkiem. 

Przytoczyłam oryginalną wypowiedź Antka, aby pokazać jego zasób słów oraz umiejętność budowania zdań. W jego opowiadaniu pojawia się nazewnictwo własne, rzeczowe i abstrakcyjne. To umiejętność, którą nabyliśmy w ostatnim czasie. Dlatego też, pod ścisłą kuratelą naszej logopedki Madzi, wprowadzamy kolejną pulę nazw, czyli stymulujemy funkcje poznawcze i poszerzamy wiedzę o świecie.

Ćwiczenie 3. Odniesienie obrazka do rzeczywistości:

Ponieważ obrazki są rzeczywiste, nie ma z tym większego problemu. Ćwiczenie wygląda mniej więcej tak: rozsypuję na stole karty z różnych kategorii, a jest ich kilka m.in. jedzenie, gesty, emocje, znaki, zwierzęta, pogoda i zjawiska atmosferyczne, wycieczki, podróże, środki transportu, owoce, wyposażenie domu, garderoba, dodatki, łazienka i higiena. Zadaniem Antka jest przyporządkowanie obrazka do rzeczy:

Ćwiczenie 4. Historia:

To ćwiczenie lubimy bardzo. Mieszamy kilka kategorii kart. Odwracamy obrazkami do dołu. Każdy z nas losuje jedną kartę i opowiada o niej historię.

Antek: To kura. Kura mieszka u babci Marysi i dziadzia Jasia. Kura ma jajka. Antoś lubi jajka. Jajka są żółte. A to kogut. Kogut jest zielony i żółty. Kogut też mieszka u dziadzia.

Szukałam bardzo długo. W końcu znalazłam. Cieszę się ogromnie i obiecuję, że będę wrzucać nasze kolejne ćwiczenia z kartami wspomagającymi rozwój mowy. Od razu dodam, że uzyskałam zgodę od Pana Grzegorza, aby móc polecić Wam jego stronę. Polecam bez dwóch zdań. I to nie tylko do rehabilitacji, ale przede wszystkim do ćwiczeń ogólnorozwojowych.

Link: www.facebook.com/bluesky.gadomski

Dziś na zajęciach ćwiczyliśmy przede wszystkim analizę wzrokową, bowiem funkcje wzrokowe muszą być także poddawane stymulacji :). Naszym (i chyba nie tylko naszym) problemem były tzw. odwroty. To doskonały moment na to, aby wyłapać skłonności dyslektyczne i w porę im zaradzić. Kiedy więc Antek widział np. obrazek z kotem i miał przyłożyć do niego taki sam, robił to w różny sposób, często odwracając obrazek bokiem lub "do góry nogami". Oczywiście cieszymy się z faktu, że dziecko bezbłędnie odnajduje taki sam przedmiot na obrazku, jednak musimy kontrolować w jaki sposób określony element jest przyporządkowany do wzoru. To uporczywe odwracanie i powtarzanie w konsekwencji wyeliminuje tzw. odwroty. Temu zadaniu towarzyszą także inne ćwiczenia, które dziś wykonywaliśmy np. szukanie takiego samego obrazka spośród 6 niemal identycznych w różnym położeniu:

Ciekawym ćwiczeniem, które Antkowi bardzo przypadło do gustu, jest także wyszukiwanie tzw. różnic i odpowiadanie na pytanie: czego brakuje?

Na koniec robiliśmy różne rodzaje ćwiczeń układania wg wzoru. Czasem w tym ćwiczeniu posługujemy się klockami, czasem kształtami przez nas stworzonymi, a czasem po prostu rysujemy.

Na dzisiejszych zajęciach ćwiczyliśmy motorykę małą. Okazuje się, że zajęcia logopedyczne to nie tylko nazywanie obrazków i czytanie - tu informacja dodatkowa - ośrodek mowy w mózgu zlokalizowany jest blisko ośrodka odpowiedzialnego za precyzyjne ruchy ręki, stąd przy dzieciakach z zaburzeniami komunikacji ważne są ćwiczenia właśnie tego typu. My staramy się różnicować nasze zajęcia, dziś wrzucaliśmy koraliki do słoiczka. Niby nietrudne ćwiczenie, ale gdy wykonuje się je na czas lub na wyścigi, staje się nie tylko ciekawe, ale i wymagające dużego skupienia.




i jeszcze przygotowanie do nauki matematyki - ćwiczenia pojęcia i liczby. Wydawało nam się, że Antek już w wieku 3 lat  umie liczyć do 10. Okazało się, że pojęcie liczby było dla niego dość abstrakcyjne, dlatego nie liczył tylko recytował. Teraz biegle liczy do 5, umiejąc dopasowywać określoną ilość elementów do odpowiedniej cyfry. U nas najlepiej przy tego typu ćwiczeniach sprawdzają się proste układanki drewniane. Nie są to wyszukane pomoce edukacyjne, niemniej bardzo pomocne.
I kolejne ćwiczenie analizy wzrokowej i nazywania. To jedno z naszych ulubionych. Dziś ćwiczymy na układankach płaskich, wynika to bowiem z zaawansowanego stopnia trudności. Zaczynaliśmy jednak, kiedy Antek miał niespełna roczek, wtedy wykorzystywaliśmy do tego zabawki przestrzenne, czyli tzw. wrzucanki. I znowu dodam, że w toku rozwoju dziecka nie doceniamy tego typu zabawy, a szkoda, bo rozwija ona w sposób doskonały spostrzegawczość i percepcję. No i oczywiście wprowadza nazewnictwo figur, kolorów itd.

  A teraz trochę o dzisiejszym dniu...
Dzień Matki. To dla mnie dzień zupełnie wyjątkowy. Mam w sobie takie głęboko zakorzenione przekonanie, ze to ja powinnam dziękować moim dzieciom za to, że są :). Pamiętam ten ogromny lęk, że może nam się nie udać... Tymczasem macierzyństwo okazało cudowną, ale i trudną drogą. Za każdym razem, gdy zamiast cierpliwie tłumaczyć drę się na chłopców, kiedy zmęczona po całym dniu pozwalam na granie w tanki, albo warczę na usłyszane po raz setny 'Mamo!!!' za każdym razem mam ogromne poczucie winy. Zwłaszcza, gdy słyszę Antkowe Fofam Cię i Olkowe Mamuś jesteś najlepsza. Jestem. Trzymam się w pionie, chociaż życie kilka razy powaliło mnie na kolana. Wstaję, Prostuję się. Walczę. I nie jest to żaden heroizm. A kiedy płaczę na przedstawieniu w przedszkolu wiem, że było warto. Jest warto. Właśnie po to, aby obchodzić tak wyjątkowy dzień w roku :).

Tym razem spędziłam ten dzień na wycieczce z Olkiem. Nie powiem, żebym była jakoś szczególnie zachwycona tym pomysłem, okazało się jednak, że był to całkiem udany wyjazd :). Razem ze wszystkimi dziećmi pierwszokomunijnymi byliśmy w pięknej Kalwarii i Wadowicach. Troszkę wzruszeń, kupa śmiechu i duże zaskoczenie, bowiem okazało się, że jako mamy naszej klasy 3c tworzymy całkiem zgrany team. Kiedy wróciliśmy, były całusy i prezenty od moich chłopców.

PS. Aha! Mamy (razem z Martusią) to szczęście posiadania najcudowniejszej Mamy na świecie! Oto wyraz naszej miłości :).