Pewnie zauważyliście, że wiele razy pisałam już o sekwencjach, czyli o naśladowaniu wzoru, czy uzupełnianiu go o brakujący element. Ponieważ w naszej rehabilitacji sekwencje są niezwykle ważne toteż wykorzystuję je bardzo często. Problem w tym, że robiąc cały czas to samo, muszę wymyślić sposoby, aby zaciekawić mojego 4-latka. 
Dziś podzielę się z Wami nie swoim pomysłem, a znalezionym na facebooku, na grupie Wspieranie Rozwoju Malucha (serdecznie polecam tę stronę!). Zapraszam!

Po co ćwiczyć sekwencje?
Ćwiczenie sekwencji jest w terapii logopedycznej niezwykle ważne przede wszystkim dlatego, że stymuluje lewą półkule mózgową. Ćwiczenia te staramy się co jakiś czas zmieniać. Służy to temu, aby dziecko zbyt szybko nie znudziło się zajęciami i wciąż było nimi zainteresowane, i (przede wszystkim) chcemy mieć pewność, że opanowało daną umiejętność, rozumie ją i bezbłędnie potrafi powtórzyć. Co to jest sekwencja? To ciąg znaków, elementów, ruchów, dźwięków, które stanowią jakiś schemat. Tym schematem rządzą określone zasady i reguły.

Ćwiczenia te także mają określoną skalę trudności. Czasem, gdy coś nie wychodzi, warto powtarzać na tyle często, aby w końcu uzyskać zamierzony efekt. Antek bardzo lubi ćwiczenia sekwencyjne, które mam wrażenie stanowią przerywnik w naszych ćwiczeniach ogólnych. Świetnie się bawi i radzi sobie z nimi niezwykle dobrze. Pamiętajmy także o wartości dodanej tych ćwiczeń, czyli wypracowywaniu poprawnych nawyków, które nie dają się rozwinąć, np. dysleksji. 

A teraz do praktyki :).
Dziś o prostej układance sekwencyjnej zrobionej z kartek papieru i kolorowych nakrętek. Przy okazji dodam, że samo wykonanie przysporzyło nam wiele radości i śmiechu. 

Życzymy miłej zabawy, a my szukamy dla Was (i dla siebie) kolejnych inspiracji!

Czasem zajęcia logopedyczne odbywają się... na podłodze :). To także ma swój ukryty cel: oprócz zadań podstawowych ćwiczymy bowiem motorykę dużą. Dziś skupiliśmy się na analizie wzrokowej i artykulacji. Ćwiczenia z tego zakresu pojawiają się u nas właściwie codziennie. Wynika to oczywiście z tego, że ten obszar wymaga największej pracy. Do naszego zadania wykorzystaliśmy obrazkowe domino. Zabawa o prostych powtarzalnych zasadach, jednocześnie urozmaicona przez dodawanie kolejnych elementów. Przy okazji odnajdywania kolejnych obrazków nazywamy je, opisujemy i w prostszych przypadkach tworzymy liczbę mnogą. Teraz skupiamy się także na różnicowaniu rodzajów np. Antoś często mówi: Antoś zrobiła bałagan lub Mamo, co zrobiłeś? Oczywiście, radość to niezwykła, że Antek posługuje się całą konstrukcją zdania, niemniej szlifujemy te językowe niedoskonałości. Takie systematyczne poprawianie daje dopiero zamierzony efekt.

Dlaczego takie ćwiczenia są ważne i wpływają na ogólny rozwój dziecka? We wstępnym etapie nauczania niektóre dzieci (szczególnie te zagrożone dysleksją) ujawniają głównie trudności wynikające z obniżonej sprawności analizy wzrokowej i ruchowej (trudności w rozpoznawaniu liter i odwzorowywaniu ich kształtu). Dzieci niezręczne manualnie lub z zaburzeniami koordynacji wzrokowo-ruchowej upraszczają rysowane kształty, ich rysunki są ubogie w szczegóły i mało kreatywne. Pisanie angażuje te same funkcje co rysunek, lecz wymaga znacznie większej precyzji. Dlatego dopasowywanie do kształtów oraz pisanie wg wzoru, już od najwcześniejszych lat, utrwala w dziecku prawidłowy wzorzec.

My często wprowadzając ćwiczenia z tego zakresu korzystamy opracowań  mgr Aleksandry Gąszczyk. Oto kilka podpowiedzi:

Ćwiczenia na materiale obrazkowym:

• wyszukiwanie różnic na 2 obrazkach,

• dorysowywanie brakujących elementów,

• szukanie przedmiotu, który nie pasuje do pozostałych,

• kończenie logicznych ciągów rysunkowych,

• wyszukiwanie identycznych przedmiotów,

• gromadzenie przedmiotów w zbiory wg jednakowej cechy,

• dorysowywanie w kratkach brakującej połowy rysunku,

• labirynty,

• plątaninki,

• rysowanie po śladzie albo kropkach,

• połącz punkty - rysowanie krótkimi odcinkami,

• kolorowanki wg kodu lub własnego pomysłu,

• rysowanie, malowanie na podany lub dowolny temat,

• edukacyjne gry planszowe np. Super pamięć,

• puzzle,

• układanie porozcinanej ilustracji bądź klocków wg podanego wzoru lub z pamięci itp,

Dziś na zajęciach ćwiczyliśmy przede wszystkim analizę wzrokową, bowiem funkcje wzrokowe muszą być także poddawane stymulacji :). Naszym (i chyba nie tylko naszym) problemem były tzw. odwroty. To doskonały moment na to, aby wyłapać skłonności dyslektyczne i w porę im zaradzić. Kiedy więc Antek widział np. obrazek z kotem i miał przyłożyć do niego taki sam, robił to w różny sposób, często odwracając obrazek bokiem lub "do góry nogami". Oczywiście cieszymy się z faktu, że dziecko bezbłędnie odnajduje taki sam przedmiot na obrazku, jednak musimy kontrolować w jaki sposób określony element jest przyporządkowany do wzoru. To uporczywe odwracanie i powtarzanie w konsekwencji wyeliminuje tzw. odwroty. Temu zadaniu towarzyszą także inne ćwiczenia, które dziś wykonywaliśmy np. szukanie takiego samego obrazka spośród 6 niemal identycznych w różnym położeniu:

Ciekawym ćwiczeniem, które Antkowi bardzo przypadło do gustu, jest także wyszukiwanie tzw. różnic i odpowiadanie na pytanie: czego brakuje?

Na koniec robiliśmy różne rodzaje ćwiczeń układania wg wzoru. Czasem w tym ćwiczeniu posługujemy się klockami, czasem kształtami przez nas stworzonymi, a czasem po prostu rysujemy.