Ostatnio okres wakacji jest dla nas bardzo intensywny. Przede wszystkim zaczynamy planować już następny rok szkolny, rozpisujemy grafik zajęć dodatkowych - w tym roku dojdą nam wyjazdy z Antkiem na rehabilitację do Rzeszowa do Centrum Metody Krakowskiej. I będzie to nie lada wyzwanie... Oprócz zajęć rehabilitacyjnych będą także zajęcia edukacyjno-rekreacyjne, ale o tym później :). Staramy się, aby grafiki chłopców w miarę się pokrywały, co da nam możliwość wygospodarowania przynajmniej dwóch wieczorów w tygodniu spędzonych w domu. Jest to duże wyzwanie logistyczne, ale - tak jak w zeszłym roku - mam nadzieję, że się uda.

Tymczasem, zupełnie przez przypadek, mimochodem wpadliśmy z Olkiem na super pomysł. Przy okazji okazało się, że będzie to pretekst do super ćwiczeń z Antkiem, co w naszym przypadku już zupełnie nie dziwi, bowiem wszystko co robimy, staramy się zmienić w rehabilitację :).

Będąc kiedyś w jednej z księgarni, wpadła nam w ręce książeczka dla dzieci pt. Świat kolorów. Założenie bardzo proste - każda strona to różne przedmioty w tym samym kolorze z opisem. Pierwsza nasza myśl była taka, aby zakupić tę książkę dla naszego trzeciego syna Kuby (synek mojej siostry Kasi). Ale Olo wpadł na pomysł, że przecież sami możemy ją wykonać, przy okazji on będzie miał okazję trochę porysować (uwielbia to!), a ja będę mogła poćwiczyć z Antkiem. Pomysł doskonały, więc jak zaplanowaliśmy, tak zrobiliśmy.

Zaczęliśmy od koloru czerwonego. I co zupełnie nie w stylu Olka, rysunki wykonane zostały flamastrami. Wybór celowy, bowiem zależało nam na wyrazistości.

Jak ćwiczyliśmy z Antkiem? Opowiadamy obrazek:

Opowiadanie Antka (przytaczam w oryginale, bez zniekształceń artykulacyjnych):
To biedronka. Ona idzie i ma wózek. Ma też truskawkę. Ona jest czerwona. Czerwone jest fajne, zielone nie jest fajne. Biedronka jest ładna i się śmieje. Nie jest smutna. Tu są koła. Wózek jedzie. Auto też jedzie. Antoś lubi auta i lubi jeździć daleko. Antoś też się śmieje.

 To jest cukierek. Jest zielony i czerwony. Antoś nie lubi cukierka. Antoś lubi czekoladki :).

 To jest dziewczynka. Ta dziewczynka ma Babcię. Babcia jest chora. I tu jest wilk. Wilk jest zły, chce złapać dziewczynkę i złapać babcię. Ale przyjdzie pan i zastrzeli wilka. Antoś też ma babcię Wandzię. Antoś kocha Babcię :).

 To jest grzyb. Ten grzyb jest niedobry. Taki grzyb jest u Antosia w lesie. Antoś nie lubi tego grzyba. (wprowadzamy rzeczownik muchomor).

 To jest kwiatuszek. Antoś lubi kwiatuszki. Mama też lubi kwiatuszki. Antoś daje Mamie kwiatuszka. Kwiatuszek pachnie.

 To jest Arbuz. Antoś nie lubi arbuza.

To jest długi pomidor. On ma oczy i buzię. Pomidor nie ma oczu i buzi. To jest dziwny pomidor. (powtarzamy rzeczownik papryka - już wprowadzony).

- Mamo! Daj mi naleśnika! - woła Antoś.

Więc, smaruję dżemem i daję...

- Uuuu - mówi Antoś - gorący, jak cholera...

PS. Wszystkie rysunki wykonał Olek, lat 9.

Pewnie zauważyliście, że wiele razy pisałam już o sekwencjach, czyli o naśladowaniu wzoru, czy uzupełnianiu go o brakujący element. Ponieważ w naszej rehabilitacji sekwencje są niezwykle ważne toteż wykorzystuję je bardzo często. Problem w tym, że robiąc cały czas to samo, muszę wymyślić sposoby, aby zaciekawić mojego 4-latka. 
Dziś podzielę się z Wami nie swoim pomysłem, a znalezionym na facebooku, na grupie Wspieranie Rozwoju Malucha (serdecznie polecam tę stronę!). Zapraszam!

Po co ćwiczyć sekwencje?
Ćwiczenie sekwencji jest w terapii logopedycznej niezwykle ważne przede wszystkim dlatego, że stymuluje lewą półkule mózgową. Ćwiczenia te staramy się co jakiś czas zmieniać. Służy to temu, aby dziecko zbyt szybko nie znudziło się zajęciami i wciąż było nimi zainteresowane, i (przede wszystkim) chcemy mieć pewność, że opanowało daną umiejętność, rozumie ją i bezbłędnie potrafi powtórzyć. Co to jest sekwencja? To ciąg znaków, elementów, ruchów, dźwięków, które stanowią jakiś schemat. Tym schematem rządzą określone zasady i reguły.

Ćwiczenia te także mają określoną skalę trudności. Czasem, gdy coś nie wychodzi, warto powtarzać na tyle często, aby w końcu uzyskać zamierzony efekt. Antek bardzo lubi ćwiczenia sekwencyjne, które mam wrażenie stanowią przerywnik w naszych ćwiczeniach ogólnych. Świetnie się bawi i radzi sobie z nimi niezwykle dobrze. Pamiętajmy także o wartości dodanej tych ćwiczeń, czyli wypracowywaniu poprawnych nawyków, które nie dają się rozwinąć, np. dysleksji. 

A teraz do praktyki :).
Dziś o prostej układance sekwencyjnej zrobionej z kartek papieru i kolorowych nakrętek. Przy okazji dodam, że samo wykonanie przysporzyło nam wiele radości i śmiechu. 

Życzymy miłej zabawy, a my szukamy dla Was (i dla siebie) kolejnych inspiracji!

Często na zajęciach z Antkiem ćwiczymy percepcję wzrokową. To umiejętność spostrzegania barwy, kształtu, skupiania wzroku, wyodrębnianie elementów z tła. To zdolność do rozpoznawania i rozróżniania bodźców wzrokowych oraz do ich interpretowania w odniesieniu do nabytych wcześniej doświadczeń. Postrzeganie wzrokowe bierze udział we wszystkich codziennych działaniach człowieka, dlatego też niezwykle istotne jest jej stymulowanie,  zwłaszcza u dzieci z niedosłuchem. Właściwy rozwój percepcji wzrokowej ma zasadnicze znaczenie przy nauce czytania, pisania i rozwiązywania zadań matematycznych.

 Nasze ćwiczenia opierają się zwykle na rysowaniu i powtarzaniu układanek z klocków. Wprowadzamy coraz trudniejsze wzory najpierw poprzez różne kształty, później zróżnicowaną kolorystykę. My jesteśmy dopiero na początku tej drogi, ale Antoś dość sprawnie różnicuje układanki 4-elementowe. Bardzo dobrze idzie mu także różnicowanie obrazkowe. 

U nas trochę nowości. Przede wszystkim mamy nowe pomoce do zajęć domowych. Cieszę się z tego ogromnie, bowiem w naszej rehabilitacji nadszedł taki moment, że chcąc poszerzać zasób Antkowego słownictwa, potrzebowaliśmy dodatkowych pomocy edukacyjnych. Antek już umie nazywać niektóre czasowniki, zna także określoną liczbę rzeczowników podstawowych. Chcąc wejść na wyższy poziom potrzebowaliśmy takiego pomocnika, który ułatwi nam przyswajanie nie tylko nazewnictwa rzeczowego, ale i abstrakcyjnego. Oczywiście mogliśmy skorzystać z aplikacji komputerowych. Szczerze mówiąc, miałam nawet taki pomysł. Skutecznie jednak wybiła mi to z głowy nasza pani psycholog z Ośrodka Rehabilitacji Laryngologicznej w Poznaniu. W rzeczowy, ale dobitny sposób, wyjaśniła mi, jaki wpływ mają nośniki elektroniczne na umysł i funkcjonowanie dziecka, a nawet na jego emocje. Okazuje się, że ćwiczenia analogowe zmuszają do większego wysiłku umysłowego, a przede wszystkim, nie pobudzają i nie hamują niepotrzebnych emocji.

 Znalezienie pomocy, które spełniałyby nasze oczekiwania, nie było łatwe. Po pierwsze szukaliśmy obrazków rzeczywistych, nie animowanych. Jest to kolejny bardzo ważny etap w rozwoju dziecka i niestety często bagatelizowany. Dziecko patrząc na obrazy rzeczywiste przypisuje im odpowiednie znaczenie, innymi słowy koduje je w rzeczywistości. Obrazki bajkowe, czy animacje są odpowiednie dla dzieci na niższym poziomie rozwoju, które wchodzą dopiero w pierwszy etap nazewnictwa. Bohaterowie bajek mają bowiem pozytywne konotacje (pozytywne skojarzenie nie z nauką, a z zabawą). Oprócz obrazków chciałam także, aby pod każdym z nich znajdował się podpis. I tu kolejne schody, bo podpis musi być wykonany czcionką bezszeryfową (prostą) - służy to przede wszystkim trenowaniu ćwiczenia czytania globalnego (to metoda, której jestem wielką fanką). Jak już wspomniałam poszukiwałam tematyki szeroko rozbudowanej - od nazw warzyw takich jak fasola, buraki, kapusta, do abstrakcyjnych, takich jak burza, tęcza, zorza polarna.

Jakaż była moja radość, kiedy w końcu (zupełnie przez przypadek) natknęłam się na takie karty na jednej z grup facebookowych. Po natychmiastowym kontakcie karty były u mnie zaledwie po 3 dniach.

Oto mam co chciałam. Obrazki są świetne nie tylko przy poszerzaniu słownictwa i ćwiczeniu na zasadzie pytań Co to?, ale także do opowiadania na podstawie określonego materiału ikonograficznego. Oto od jakich ćwiczeń zaczęliśmy:

Ćwiczenie 1. Pytania typu Co to?

Ja: Co to?

Antek: Statek.

Ja: Co robi?

Antek: Pływa.

Ja: Dokąd płynie?

Antek: Do domu.

Ja: Jak płynie?

Antek: Szybko.

Ćwiczenie 2. Opowiadanie:

Antek: Statek płynie, w morzu pływa też ryba. Antoś boi się pływać sam, bo ryba może być zła. Antoś lubi pływać z mamą z tatą i z Olkiem. 

Przytoczyłam oryginalną wypowiedź Antka, aby pokazać jego zasób słów oraz umiejętność budowania zdań. W jego opowiadaniu pojawia się nazewnictwo własne, rzeczowe i abstrakcyjne. To umiejętność, którą nabyliśmy w ostatnim czasie. Dlatego też, pod ścisłą kuratelą naszej logopedki Madzi, wprowadzamy kolejną pulę nazw, czyli stymulujemy funkcje poznawcze i poszerzamy wiedzę o świecie.

Ćwiczenie 3. Odniesienie obrazka do rzeczywistości:

Ponieważ obrazki są rzeczywiste, nie ma z tym większego problemu. Ćwiczenie wygląda mniej więcej tak: rozsypuję na stole karty z różnych kategorii, a jest ich kilka m.in. jedzenie, gesty, emocje, znaki, zwierzęta, pogoda i zjawiska atmosferyczne, wycieczki, podróże, środki transportu, owoce, wyposażenie domu, garderoba, dodatki, łazienka i higiena. Zadaniem Antka jest przyporządkowanie obrazka do rzeczy:

Ćwiczenie 4. Historia:

To ćwiczenie lubimy bardzo. Mieszamy kilka kategorii kart. Odwracamy obrazkami do dołu. Każdy z nas losuje jedną kartę i opowiada o niej historię.

Antek: To kura. Kura mieszka u babci Marysi i dziadzia Jasia. Kura ma jajka. Antoś lubi jajka. Jajka są żółte. A to kogut. Kogut jest zielony i żółty. Kogut też mieszka u dziadzia.

Szukałam bardzo długo. W końcu znalazłam. Cieszę się ogromnie i obiecuję, że będę wrzucać nasze kolejne ćwiczenia z kartami wspomagającymi rozwój mowy. Od razu dodam, że uzyskałam zgodę od Pana Grzegorza, aby móc polecić Wam jego stronę. Polecam bez dwóch zdań. I to nie tylko do rehabilitacji, ale przede wszystkim do ćwiczeń ogólnorozwojowych.

Link: www.facebook.com/bluesky.gadomski

Dziś trochę o zabawkach, które pomagają rozwijac logiczne myslenie u dzieci. Kupując zabawkę, robi tak zresztą cała nasza rodzina, zwracamy szczególną uwagę na to, jaką funkcję ma ona pełnić. Kupowanie ładnego i kolorowego bez tzw. przekazu jest moim zdaniem głupie. Pierwszym kryterium musi być więc to, czy dana zabawka jest pożyteczna. I nie chodzi tu tylko o to, żeby kupować zabawki edukacyjne. Ależ oczywiście, że nie. Bardziej o to, jak kreatywnie nauczyć dziecko zabawy, a przy okazji wzmacniać w nim określone zachowania. Nasze regały są pełne samochodzików, koparek itd. którymi chłopcy bawią się często i chętnie. Umiejętność kreowania zabawy jest bowiem bardzo ważna. Zwracamy uwagę na to, jak bawi się dziecko. Czy w czasie tej zabawy mówi? Czy posługuje się wyrazami dźwiękonaśladowczymi? Czy wreszcie umie stworzyć określoną historię w której bierze aktywny udział? To wszystko świadczy o dużym rozwoju inteligencji. My dziś wyciągnęliśmy układankę logiczną dla wytrwałych. Zabawa polega na tym, aby tak ułożyć określone elementy, aby pasowały do założenia, że: niedźwiedzie stoją na lądzie, ryby pływają w morzu, a każde z nich musi omijać ludzi. Uśmialiśmy się, układając kolejne plansze - jak nigdy. W zabawie braliśmy udział wszyscy. Okazało się, że najlogiczniej z nas myśli Babcia :). No cóż - trudno się z tym nie zgodzić.

Bardzo lubimy też gry planszowe. Zaszczepiła w nas tę miłość moja siostra Marta. Często więc wyciągamy z naszych zasobów planszówkę i gramy (czasem wg reguł:)), ale gdy gramy z Antkiem wygląda to mniej więcej tak: