Jak wiecie nasza rehabilitacja jest rehabilitacją mowy. Dlatego każde nowe słowo jest na wagę złota i dla nas stanowi prawdziwe święto. Hipokryzją byłoby twierdzenie, że Antek mówi jak typowy 5-latek. Nie, nie mówi, jak jego rówieśnicy. Wprawdzie buduje już pełne zdania. Zaczyna poprawnie stosować końcówki fleksyjne, liczbę mnogą. W mowie spontanicznej słychać jednak różnicę.Ciężko się dziwić, tak naprawdę jest o 2 lata za rówieśnikami - wszczep implantu był 21 sierpnia 2014 roku, czyli Antos 1,5 roku był w samych aparatach przy głębokim niedosłuchu. Intensywna rehabilitacja rozpoczęła się już w 4 miesiącu życia, stad jego nad wyraz rozwinięte umiejętności prawo i lewo półkulowe. Dlatego też na swoich spotkaniach i warsztatach z Rodzicami mówię, jak ważne są tego typu ćwiczenia. Dla nas tak naprawdę to efekt uboczny. My walczymy o zrozumiały język i o bezproblemową komunikację rówieśniczą. Chociaż tutaj akurat Antek ma naprawdę szczęście. Obdarzony charakterem, który pozwala na zawieranie przyjaźni w 3 minuty - radzi sobie doskonale. Wręcz stanowi jednego z głównych liderów grupy. Nie zawsze w tym pozytywnym aspekcie, no ale... :)  Samo uspołecznienie cieszy ogromnie.

I jeszcze jedno. Antoś ma dłuższe włosy. Ale tylko dlatego, że są śliczne. Do głowy by mi nie przyszło, aby zapuszczać mu włosy, żeby ukryć implant. Pisałam już. Dla nas to absolutny abstrakt. Nikt z nas nie wstydzi się naszego niesłuszka. Usłyszałam ostatnio - Dobrze, że ma dłuższe włoski bo NIE WIDAĆ implantu. W gruncie rzeczy szkoda mi takich ludzi. Wstydzą się niedosłuchu, nie wstydząc się własnej głupoty....