Już kiedyś wspominałam o tym, że Antoś chodzi do Niepublicznego Przedszkola Promyczek. Pierwszy raz do przedszkola poszedł we wrześniu 2015 roku, mając niespełna 3 latka. Jeszcze w pampersie, jeszcze z płaczem. Ale dość szybko się zaklimatyzował. Nauczycielem wspomagającym była wtedy nasza logopeda Madzia. To ona odbierała nam Antośka z rąk i spędzała z nim niemal cały czas, przytulając, karmiąc i niejednokrotnie przewijając. To rozstanie było więc dużo mniej bolesne, niż w przypadku Olka. Chociaż umierałam ze strachu -  przeżyłam :). Antek bardzo lubi dzieci, lubi bawić się z rówieśnikami, czynnie bierze udział w zajęciach. W tym roku zdecydowaliśmy, że zostanie w grupie sam, bez pozostałej dwójki dzieci z orzeczeniem i bez nauczyciela wspomagającego. Dobra decyzja, chociaż odważna. Antek znowu został rzucony na głęboką wodę. Dał radę. Codziennie w ramach zajęć, Antoś odbywa indywidualne godzinne zajęcia z logopedą. Taka forma rehabilitacji jest dla nas w tej chwili najbardziej istotna, i skupiamy wszystkie siły właśnie na niej. Po konsultacji z psychologiem i pedagogiem zrezygnowaliśmy ze wsparcia w innych dziedzinach. Jest ono nam na tym etapie nie do końca potrzebne, bowiem Antek rozwija się w prawidłowy sposób. Niemniej, jesteśmy pod stałą kontrolą pani psycholog i gdyby tylko zaszła taka potrzeba wznowimy i te zajęcia. Każde dziecko rozwija się na swój własny sposób, toteż dalej uważam, że należy obserwować własne dziecko i po konsultacjach ze specjalistami dobierać odpowiednią ścieżkę rehabilitacyjną. Nigdy nie podjęłabym takiej decyzji sama. Jest to kwestia odpowiedzialności i świadomości wiedzy (w przypadku rodzica absolutnie niekompletnej). Dlatego co 3 miesiące Antek jest konsultowany z psychologiem i pedagogiem w celu podjęcia decyzji co dalej.

Przedszkole Antka naprawdę zasługuje na wyróżnienie. Przede wszystkim ze względu na zaangażowanie Pań, które niemal prześcigają się w pomysłach i w kreowaniu dzieciom atrakcyjnych zajęć. To wspaniałe, bo owocuje tym, że dzieci lubią do przedszkola chodzić. Już nie wspomnę o zaangażowaniu i pracy, jaką wkładają w każdy występ i przedstawienie. Ja patrzę na to z podziwem. Naprawdę.

Wczoraj odebraliśmy dyplomy i książki (każde dziecko dostało książeczkę ze zdjęciami z całego roku szkolnego). Do głowy przyszła mi myśl, że ten rok upłynął bardzo szybko. Kolejny rok naszej rehabilitacji, nauki, wyjazdów do Poznania, pięknych i bardzo smutnych chwil.

Na zakończenie dzieci otrzymały także zdjęcia z pamiątkowej sesji zdjęciowej. Tym razem, a była to już 7. edycja atelier fotograficznego, dzieci wzięły udział w projekcie Jak się bawił Dziadek z Babcią, czyli dzieci-kwiaty :). Sesja była nagrodą dla dzieci za częste odwiedzanie biblioteki i uczestnictwo w zajęciach biblioterapeutycznych. Kolejna, moim zdaniem, świetna inicjatywa.

Przyszedł czas na wakacje. Nareszcie :).

Antoś chodzi do zwykłego przedszkola. U nas jest to Niepubliczne Przedszkole Promyczek. Na samym początku, kiedy go zapisałam, a miał wtedy niespełna 3 lata, pomagał mu nauczyciel wspomagający (wtedy była to nasza logopedka Madzia. Dziś w ramach terapii, Madzia prowadzi w przedszkolu zajęcia logopedyczne z Antkiem - godzinę dziennie). W zeszłym roku podjęliśmy decyzję, że Antek zostanie w grupie sam. Nauczycielka wspomagająca (już nie Madzia) przeszła do grupy starszaków z dwójką innych dzieci  z orzeczeniem. Stało się tak przede wszystkim dlatego, że Antoś zaprzyjaźnił się w grupie z dziećmi i z nauczycielkami. Nie chciałam zmieniać mu otoczenia i przede wszystkim chciałam go sprawdzić. Czy da radę sam? Jak odnajdzie się wśród dzieci bez pomocy NS? Poradził sobie znakomicie. Czego dowodem chociażby wczorajszy występ na  przeglądzie tanecznym. Muszę powiedzieć, że w takich chwilach ciężko utrzymać emocje na wodzy. Antek wraz ze swoją cudną przyjaciółką Nadią tańczyli w pierwszej parze. Co za ruchy... Jaki układ taneczny... Od razu warto wspomnieć, jak wiele pracy włożyły w to wspaniałe panie przedszkolanki: Pani Marta, Pani Monika, Pani Zosia i zdolna Pani choreograf nasza ciocia Justynka :). Antek z Nadią dostali oczywiście największe brawa (moim zdaniem :)).

I odznaczenia za świetny występ :).

Tańce: