Ech, jednak jesień to nie jest nasza ulubiona pora roku. Niestety, obydwoje z Antkiem chorujemy. I o ile Antosia złapało po prostu przeziębienie, ja okazuje się, mam poważniejszy problem... No ale, tu nie czas i nie miejsce, aby o tym pisać. Jest, to i minie, jak mówił mój Tata.
Z racji większej ilości wolnego czasu postanowiliśmy spędzić go intensywnie i razem :)
Zajęliśmy się więc stroikami świątecznymi, którymi obdarujemy nasze ukochane ciocie. Trudno, czy im się podoba czy nie, na święta będą miały od nas prezent :) Ale nie tylko prace plastyczne nam w głowie. Nie zapomnieliśmy oczywiście o ćwiczeniach. Aby było atrakcyjniej dla Antka, ćwiczenia stolikowe przeplatamy ćwiczeniami - zabawą. A wygląda to mniej więcej tak:

Ćwiczenie 1.
Pierwsze ćwiczenie to trening rozumienia ze słuchu. Układamy wszystkie przedmioty koło siebie, zadaniem dziecka jest podział przedmiotów według usłyszanego polecenia. Trudność polega na tym, że przedmioty nie należą do jednej kategorii tematycznej.
P: Włóż telefon do koszyka.
P: Włóż długopis do worka








Ćwiczenie 2.
To zadanie jest bardzo podobne do 1. Jednak dołączamy tutaj odmianę w dopełniaczu (zadając pytanie czego nie ma?) oraz trenujemy przyimki: na, pod.
Wariantów tego ćwiczenia jest bardzo dużo. Często bawimy się w ten sposób, że ja tylko wydaję komendę: Połóż misia na stole, a Olek z Antkiem ścigają się, który zrobi to pierwszy. To świetna zabawa integrująca całą rodzinę. Ostatnio bawiliśmy się w ten sposób na spacerze w lesie, jednocześnie wprowadzając nowe i trudne słownictwo: gałąź, liść, szyszka.
W domu wygląda to tak:
Ja: Antek połóż misia na krześle, a żabkę pod krzesłem.
(zabieram misia)
Ja: Antoś czego nie ma?
A: nie ma misia (odm. Dop.)
Ja: Antoś usiądź na krześle
Ja: Antoś schowaj się pod krzesłem.




Ćwiczenie 3.
Przechodzimy do poleceń dwuetapowych. Tu nadal ćwiczymy rozumienie ze słuchu.
Antoś umyj misiowi zęby i połóż go spać



Posadź żabkę na krześle i przykryj ją kocem.


Ćwiczenie 4.
Ćwiczymy głoskę F. Czytamy ją jako paradygmat z samogłoskami.



Ćwiczenie 5.
To ćwiczenie na analizę i syntezę wzrokową oraz logiczne myślenie.
Opowiadamy z dzieckiem co dzieje się na obrazku (pytania: kto? co? gdzie? dlaczego?) ćwiczymy w ten sposób narrację i artykulację. Małe obrazki kolejno pokazujemy dziecku, nazywamy je i odszukujemy na ilustracji, kładąc w odpowiednim miejscu.




A oto nasze rękodzieło. Antosiowi najbardziej podobało się przyczepianie małych czerwonych koralików. No cóż to taka świąteczna terapia ręki :)
Jak myślicie spodoba się ciociom?

To, że uwielbiamy rysować, to nic nowego. Rysujemy, malujemy, wyklejamy. Oczywiście, jak to u nas, rysowanie zawsze połączone jest czytaniem, pisaniem, opowiadaniem. To duży wysiłek dla Antka, dlatego nie zawsze chce chętnie brać w tych ćwiczeniach udział. Nauczyłam się, że u mojego dziecka "na siłę" nie ma racji bytu. Jak nie, to nie. I choćbym stanęła na głowie to i tak usłyszę: nie. Oczywiście, tę cechę charakteru odziedziczył po swoim Tacie :) Dlatego zwykle odpuszczam, zajmując się na początku tylko rysowaniem, dopiero po kilku lub kilkunastu minutach wprowadzając elementy logopedyczne. Tym razem jednak, to Antek wymyślił zabawę w serduszka. Świetny i kreatywny sposób zabawy połączonej z ćwiczeniami.
Zadaniem Antka było zdobycie informacji od każdego członka rodziny, jaki jest jego ulubiony kolor. Później musiał wyliczyć odpowiednią ilość kartek tak, aby każdy z nas dostał przynajmniej jedną (Babcia Wandzia dostała 3 :) Następnie dla każdego z nas Antoś namalował serduszko i specjalnie je podpisał. Wyglądało to mniej więcej tak:




Oprócz napisanych wyżej słów Antoś stworzył także rysunki dla Olka, Cioci i kota. Bardzo rozbawiło nas to, że powstało serduszko Antka dla... Antka :) Każdy rysunek został osobiście wręczony i opatrzony wyznaniem miłosnym :)
Po tej jakże emocjonującej pracy bawiliśmy się klockami. A właściwie powtarzaliśmy sekwencje. Z dużego pudła rożnych klocków (różne kolory, kształty i wielkości) Antek musiał wybrać po jednym następnie przyporządkować do reszty odpowiednie elementy tak, aby powstały, jak najwyższe wieże.
Oto efekt jego pracy:


Na koniec udało nam się zrobić jeszcze jedno ćwiczenie na odmianę w Dopełniaczu. Na rysunku widnieje dziewczynka. Do pustego elementu dokładamy jeden z kwadratów na którym jest określony rysunek.
Pytanie: Co je Pani?
Odp: Pani je bułkę.
Odwracamy obrazek
Pytanie: czego nie ma?
Odp: Nie ma bułki.


Nawet nie wiem, kiedy minął nam niemal cały wieczór na superzabawie i ćwiczeniach. Przy tak zwanej okazji ćwiczyliśmy także artykulację głoski F.

No i jeszcze jedno. Nie mogę się nie pochwalić tym, że mój starszy syn Olek zdobył specjalne wyróżnienie na konkursie plastycznym dotyczącym jesieni. Spośród 174 prac to właśnie jego została wyróżniona :) Bardzo się z tego sukcesu cieszymy, zwłaszcza, że na horyzoncie szykuje się kolejny duży projekt plastyczny, więc mnóstwo pracy przed nim :)


Kochani! Staram się sukcesywnie odpowiadać na Wasze prośby i pytania. Do niektórych z Was już napisałam, resztę proszę o cierpliwość :) Odezwę się na pewno w tym tygodniu. Przy okazji dodam, że dostałam zaproszenie do poprowadzenia webinaru na temat mądrego spędzania wolnego czasu z dzieckiem:) Oczywiście zaproszenie przyjęłam, szczegóły podam wkrótce.
Ten listopad to niezwykle pracujący dla nas miesiąc. Chcemy zamknąć nasz duży projekt (efekt na pewno się tu pojawi :)) Dodatkowo planujemy duże Mikołajki dla dzieci (impreza otwarta) oraz (jak wiecie jestem nauczycielem polonistą w jednej ze szkół średnich) razem z moją młodzieżą przyłączamy się do akcji Podaruj Pluszowego Misia organizowanej przez Fundację Mam Marzenie. Będzie to zbiórka nowych maskotek i art. szkolnych dla dzieci na oddziałach onkologiczno-hematologcznych. Chcemy zrobić dzieciaczkom prezent na 6 grudnia. Gdyby Ktoś z Was czuł potrzebę przyłączenia się do naszej akcji Zapraszamy!

Pomimo wielu dodatkowych zajęć cały czas ćwiczymy. Oczywiście z zaangażowaniem Antka bywa różnie, wiadomo jest jeszcze mały, ma prawo się niecierpliwić i grymasić. Wczoraj jednak miał wyjątkowo dobry humor, chciał się uczyć sam nawet ustalił godzinę zajęć.

Ćwiczenie 1
Zaczęliśmy od głoski F. Czytaliśmy i powtarzaliśmy także słowa na tę literkę.




Ćwiczenie 2
Tym razem zajęliśmy się emocjami (smutny, wesoły, zamyślony, przygnębiony, zdziwiony). Ćwiczenie polegało na ułożeniu przez Antka buziek i odpowiedzi na pytania:
Kto to?
To pan.
Jaki jest pan?
Pan jest smutny.
Dlaczego jest smutny?
Bo boli go głowa.
Tym samym ćwiczymy zależność przyczyna - skutek.

Ćwiczenie 3
Ćwiczenie na motorykę małą, czyli ćwiczymy prawidłowy chwyt pisarski.  Zadaniem Antka jest przełożenie kolorowych kuleczek z jednej do drugiej miseczki.
To ćwiczenie jest dla nas dość łatwe, dlatego chcąc je nieco urozmaicić, wprowadzamy komentarz językowy.
Policz ile jest kuleczek w misce?
Jakie mają kolory?
Które kolory lubisz?


Ćwiczenie 4
Tym razem było to ćwiczenie na kategoryzację. Na podłodze ułożyliśmy dwa rysunki:
1. to szafa i 2. to lodówka zaś obok  buty, szalik, jajka, serek, czapkę, kubek, ręcznik. Zadaniem Antka było przyporządkowanie przedmiotów do właściwych rysunków.
Część drugą ćwiczenia stanowił komentarz do ćwiczenia:
Gdzie jest szalik?
Szalik jest w szafie
Gdzie jest serek?
Serek jest w lodówce.
Przy okazji ćwiczymy przyimki i odmianę :)



Ćwiczenie 5
Tym razem przyporządkowujemy do jednego obrazka na którym jest dom ze wszystkimi pomieszczeniami. Zadaniem dziecka jest przyporządkowanie poszczególnych przedmiotów do pomieszczeń w domu. Ćwiczenie opatrzone jest komentarzem.
Do przyporządkowania mamy: szczoteczkę do zębów, poduszkę, czajnik, szklankę, buty, mały samochodzik, łyżkę i sitko.
Kolejność zadawanych pytań:
Co to jest?
To szczoteczka do zębów.
Gdzie ona leży?
W łazience.
Co robimy szczoteczką do zębów?
Myjemy zęby.


Na koniec rysujemy zieloną buźkę, która powiesimy na tablicy zachowań, za doskonałą pracę na zajęciach z Mamą :)


PS. Właśnie skończyliśmy pracę nad dość dużym projektem w który zaangażowanych było chyba milion osób :) No ale udało się dopiąć wszystko na ostatni guzik. Teraz do pracy przystępują graficy, ja i Olek. Przed nami duże wyzwanie, ale kto jak nie MY mu podoła? :) O postępach będę informowała na bieżąco.

W ostatni poniedziałek byliśmy w Poznaniu na kolejnych ustawieniach i sprawdzeniu implantu oraz na badaniu postępów w rozwoju mowy. O ośrodku w Poznaniu już pisałam. Naprawdę, moim zdaniem, nie mogliśmy lepiej trafić. Profesjonalna i bardzo miła obsługa. Pełen komfort przebywania z dzieckiem - bez stresu, bez krepujących pytań w stylu: czy to dziecko musi tak biegać, skakać, czołgać się, krzyczeć śpiewać, tłuc się klockami, trzaskać drzwiami do wc, pluć na podłogę itd. Pełne zrozumienie tematu.
Antoś był bardzo zmęczony podróżą. Wyraźnie aura mu nie sprzyjała. Zamglone niebo, nisko wędrujące chmury i szarówka w towarzystwie padającego deszczu chyba nikomu nie służą... Zaspany i bardzo niezadowolony powędrował więc do gabinetu na diagnozę.
Nie, nie będę nic mówił, Nie nie będę się uczył, Nie nie lubię lizaków.
Perlisty pot wystąpił na me czoło. Ja kochająca matka, ja pracująca na spektakularne sukcesy, ja wyobrażająca sobie, jak piorunujący efekt będzie miało każde złożone zdanie z odpowiednio odmienionymi w dopełniaczu rzeczownikami, jak zachwyci, jak pokaże na co nas stać, jak powali na kolana cały logopedyczny świat... widzę moje ukochane dziecko, które z dezaprobatą patrzy na pokazywany mu obrazek z kwiatkiem i mówi: Nie wiem co to jest.
W tym momencie zrozumiałam. Moje Dziecko to absolutnie oddzielny byt. Mający swoje zdanie i w najmniej odpowiednim momencie, zarysowujący granice swojego jestestwa.
Wychodząc starałam się jeszcze powiedzieć, że Antek świetnie sobie radzi, że jest w pełni komunikatywny, że ... i wtedy usłyszałam, że nasze Panie logopedki dokładnie zobaczyły, to co chciały. Że wiedzą, że przyjechaliśmy z drugiego końca Polski, a Antek ma zaledwie 4 latka więc ma prawo być wykończony. Że jego mowa i rozumienie naprawdę idą w dobra stronę. Że tak naprawdę widać nasza pracę...
 Po pokoju logopedii udaliśmy się na ustawienia. Tam czekała na nas cudowna pani Renatka. I tu Antoś wyrzucił focha za okno. Opowiadał o podróży, czerwonych buźkach, które dostaje za złe zachowanie i ostatniej nagrodzie za dobre sprawowanie, czyli zegarku.... Widząc moją zrezygnowaną minę Pani Renatka obiecała, że powtórzy koleżankom, jak Antoś rozprawia. No mam nadzieję :)
Nie muszę chyba dodawać, że całą powrotną drogę Antoś śpiewał wszystkie znane mu z przedszkola piosenki i opowiadał o wszystkim co przyszło mu tylko do głowy. Wystarczy mieć tylko nadzieję, że następnym razem będzie w lepszej formie i naprawdę pokaże na co go stać :)

ps. Już wiem skąd wzięło się powiedzenie: Mężem i dzieckiem nie pochwalisz się nigdy.