Ucho w ruch!: analiza słuchowa

Kuba :)

by Magda - 2/07/2018

Dziś głównym bohaterem bloga będzie mój trzeci ukochany syn - siostrzeniec Kubuś. Oczywiście fakt, że go uwielbiam, nie ma tu najmniejszego znaczenia. No dobra trochę ma :) Za zgodą mojej Siostry Kasi udostępniam Wam film z osiągnięciami Kuby. Kuba ma zaledwie 21 miesięcy, czyli niespełna 2 latka. Jak zobaczycie na filmie rozpoznaje warzywa i owoce (nie tylko te podstawowe). Chciałabym abyście zwrócili szczególną uwagę na jego proces myślowy. Chwile, kiedy wyraźnie widać, że się zastanawia. Powtarzam ma zaledwie 21 miesięcy! Co jakiś czas ulega rozkojarzeniom, co jest naturalne absolutnie w tym wieku, jednak sam proces skupienia się na dobrej odpowiedzi wymaga od niego bardzo dużego wysiłku.

Oto jak uczymy dziecko... MYŚLEĆ.

Także tutaj wielokrotnie pisałam o tym, że ćwiczenia które wykonujemy z Antkiem, są w dużej mierze ćwiczeniami ogólnorozwojowymi, wpływają więc na sposób postrzegania świata, rozumienie go i poznawanie. W dalszej mierze ułatwiają proces nauki czytania i pisania, a także liczenia. Niby nic... a jednak. Tym wpisem pragnę przekonać Was, że to co robimy ma głębszy sens i naprawdę ułatwia proces nauki w szkole - dotyczy to także dzieci bez "dysfunkcji", a właściwie przede wszystkim ich. Bo przecież my, Mamy dzieci, które np. nie słyszą, wiemy, że rehabilitacja w domu jest kontynuacją pracy ze specjalistą. Wiemy o tym, że proces "mówienia" w domu z dzieckiem stanowi o jego przyszłości. I nie ma przeproś. Jest mus i już. Czy jednak Mamy dzieci zdrowych maja taki prymat?

Przy okazji nauki mówienia, ćwiczeń prawidłowej artykulacji oraz innych logopedycznych zajęć, robimy coś niezwykłego. Ćwiczymy mózg dziecka. Tak, aby w przyszłości mogło łatwo i szybko zapamiętywać informacje, tak aby nie miało problemów z dysgrafią, dysortografią i dyskalkulią. Zapytacie "i po co, zamiast beztrosko bawić się z dzieckiem, mam je tak męczyć?" Po pierwsze dziecko na wczesnym etapie rozwoju, ćwicząc z mamą (bądź tatą, ale takich przypadków nie znam) świetnie się bawi. Buduje relację. Uczy się komunikowania, mimiki, gestów. Po drugie mózg dziecka nie zna słowa nauka, więc to co robisz odbiera jako świetną zabawę.

Uwaga! Istnieje realne zagrożenie (wiem z własnego przykładu), że dziecko szybko przyzwyczaja się do tego typu spędzania czasu i potrafi wyciągnąć karty do nauki np. w poczekalni u lekarza, chcąc spożytkować marnowany tam czas :)

Zostawiam więc Was sam na sam z Kubą. Zobaczcie, jakie efekty przynoszą nasze ćwiczenia.

Pozdrawiamy!

PS. Dziś Antek wypowiedział swoje pierwsze zdanie: Mamo! Wszyscy mają telefony, tylko ja nie mam! Ech... pękam z dumy, chociaż wolałabym, aby pierwsze zdanie dotyczyło książek. No, ale dobra. Nie czepiam się ;)

Brak ~ komentarze

Nowe życie starych rzeczy.

by Magda - 1/20/2018

Najważniejsza w długiej terapii jest przede wszystkim pomysłowość. Doświadczyłam tego nie raz, kiedy wyciągając kolejne materiały usłyszałam Ale mamo, to już było...

To naturalne, że dziecko szybko się nudzi powtarzaniem tych samych ćwiczeń. Bo ileż razy można patrzeć na ten sam obrazek i go omawiać. Przy codziennych zajęciach te same pomoce szybko się deaktualizują i stale potrzeba wymyślać coś nowego. Często chcąc korzystać z tych samych przedmiotów, rysunków czy gier, muszę nadawać im nowe życie. Tym razem też tak było. Antek uwielbia wręcz nasze buźki na których ćwiczymy choćby budowanie narracji i omawianie emocji. Tym razem wykorzystaliśmy je do ćwiczenia przyimków (które aktualnie ćwiczymy). Od razu dodam, że idzie nam to niezwykle ciężko. Antoś ma dużą trudność w rozumieniu nad, pod, obok czy wewnątrz. Ilekroć ćwiczymy na wybranych obrazkach jest w porządku, widać, że zapamiętał właściwe "rozwiązanie". Natomiast w realu jest już znacznie gorzej, nie rozumie komend typu: Podaj ściereczkę, leży pod stołem. Albo połóż poduszkę na łóżku. Ot właśnie real kontra teoria. Niemniej nie poddajemy się. Tym razem ćwiczyliśmy przyimki na naszych buźkach. Szło, jak mówię opornie, ale że Antek nasze buźki uwielbia, toteż obyło się bez znudzenia.

Polecenie brzmiało mniej więcej tak;

Antoś ułóż buzię pana, który jest wesoły. Zacznij od oczu, nad nimi są włosy pod oczami czerwone usta.

Polecenie długie i zakładam, że w pełni zrozumiane, oprócz przyimków, jak wspomniałam. Antek zna budowę anatomiczną ciała i wie, że oczy są nad ustami. Niemniej pokazując mu ten układ i powtarzając przyimki nad i pod staram się, aby zakodował ich znaczenie.

Później oczywiście nie obyło się bez wygłupów i naśladowania minek. Pozwolicie, że swoich nie pokażę :)

Pozostając w temacie przyimkowym, tym razem przenieśliśmy to ćwiczenie na klocki. Niby oczywiste, a jednak nie tak do końca. Zadanie Antka polegało na ułożeniu z klocków wzoru, jaki zobaczył na kartce. Dodam, że ćwiczenia te są naprawdę trudne, przeznaczone dla dzieci od 6. roku życia. Kiedy nie wiedział do końca co zrobić, naprowadzałam go komentarzem słownym.

Teraz poszukaj żółtego kwadratu i połóż go nad pomarańczowym klockiem. Znajdź zielony trójkąt i połóż go przy czerwonym trójkącie. Itd

Okazało się, że gdy pomoce nabierają nowego znaczenia przestają się nudzić, bawiliśmy się więc w ten sposób całe popołudnie. To nie tylko intensywna nauka, to przede wszystkim świetnie spędzony ze sobą czas :)

I tu muszę coś wtrącić. Żeby nie było tak cukierkowo. Bo przecież jesteśmy normalną rodziną z normalnymi zachowaniami :) No, prawie, jak twierdzi moja Siostra... :)

Działając pod natchnieniem, zakupiłam do domu grę naszego dzieciństwa tak zwanego Chińczyka. W niedzielne przedpołudnie rozłożyłam ją na stole, stając niemal na głowie, aby pozostali domownicy tj. Piotr, Antol i Olesław raczyli ze mną zagrać chociaż jedną partyjkę. Po dwóch ruchach pionkiem, Antek zaczął bujać się znudzony na krześle, Olka bardziej interesowało dlaczego kot nie miauczał od jakiś 15 sekund, Piotr zaś obliczał prawdopodobieństwo wyrzucenia przez każdego z nas 6 oczek na kostce. Na nic zdały się moje achy i ochy. Na nic opowiadania, jak godzinami grałam z siostrami i bratem, na nic zapewnienia, że gra się rozkręci... w końcu po 15 minutach ciszy Antek zapytał: Mamo, musimy tak długo jeszcze?

Moje wyobrażenie o cudownym niedzielnym dniu spędzonym bez tv legły w gruzach. Ech... Rzeczywistość...

Brak ~ komentarze

Ćwiczymy pamięć 3d

by Magda - 12/28/2017

No tak. Święta, święta i po.. świętach :) U nas w tym roku było rodzinnie niezwykle spokojnie i za sprawą ukochanej Rodzinki, uroczyście i wesoło. Chociaż, prawdę mówiąc, beztrosko już nie będzie nigdy. Staramy się jednak, aby ten wyjątkowy czas był radością z przeżywania tego, co najważniejsze, a przede wszystkim, aby nasi chłopcy mieli cudowne wspomnienie z dziecięcych lat, dokładnie tak jak my.

Ale, jak wiecie, my sobie ćwiczeń nie odpuszczamy nawet w święta :) Tym razem nam się udalo, bo ćwiczyliśmy razem z Madzią :)

Zaczęliśmy od treningu pamięci 3d. Były to ćwiczenia na wyobraźnię przestrzenną i percepcję wzrokową. Zadaniem Antka było ułożenie z kostek identycznego wzoru, jak na obrazku. I tutaj oczywiście nie było problemu. Druga część ćwiczenia polegała na treningu pamięci słuchowej.

Polecenie: Podaj trzy czerwone kostki i dwie zielone. Podaj trzy żółte i dwie fioletowe kostki. Okazało się, że przy okazji naszych domowych zajęć, wyćwiczyliśmy doskonałą strategię liczenia. Antoś najpierw wysłuchał polecenia, następnie wydzielił potrzebne mu kolory, a na końcu policzył je według kolejności :) Jestem bardzo z tego dumna, bo Madzia nas za to pochwaliła :)

Następne ćwiczenie dotyczyło myślenia przez analogię. To znaczy do określonych obrazków Antek musiał dopasować tematycznie podobne. Niby nie trudne jednak... Bo skąd wiadomo, że wełna powinna kojarzyć się ze swetrem? I znów zaskoczenie. Antek dał sobie radę bez problemu.

Kolejne zadanie przypadło Antkowi niezwykle do gustu. Tym razem ćwiczyliśmy sekwencje wzrokowo-słuchowo-ruchowe. Zdanie polegało na powtórzeniu wystukanych moteczkiem sekwencji. Ćwiczenie o wysokim poziomie trudności dla Antka okazało się świetną zabawą.

Następnie zajęliśmy się myśleniem poznawczym i przy okazji fleksją (końcówki fleksyjne: co trzyma dziewczynka? odp: bułkę itd.)

Były także układanki lewopółkulowe, czyli przenoszenie wzoru. To zdolność mamy wyćwiczoną dzięki naszym uzupełniankom z łączenia cech.

Ogólne Antek dobrze sobie radzi w mowie swobodnej. Zrobił ostatnio duże postępy zwłaszcza jeśli chodzi o zasób słownictwa. Bardzo pomaga nam w tym sposób "na lodówkę" tzn. mamy około 300 magnesów z różnego rodzaju fotografiami (przede wszystkim rzeczowniki), które przyklejamy na lodówce po 6 i kilkukrotnie w ciągu dnia powtarzamy ich nazwy. To świetny sposób na utrwalenie i rozszerzenie słownictwa. Teraz zdaniem Madzi, powinniśmy się skupić na fleksji, czyli prawidłowej odmianie wyrazów. Skoro Mistrz tak mówi, to tak musi być! :)