Wielokrotnie pytacie mnie, na jakim poziomie jest rozwój mowy Antosia. Po ostatniej wizycie w Poznaniu, usłyszeliśmy, że Antoś jest w dolnej granicy mowy rówieśniczej. Antek ma dobrą melodię języka, to znaczy mówi w umiarkowanym stopniu głośności. W mowie potocznej pojawiają się liczne substytucje czyli zamiany głosek np. Kofam, tot (kot) itd. Zamienia także dość często końcówki fleksyjne, co podobno jest "normalne" w jego wieku. Gdybym miała określić jego zasób słów to w obrębie części mowy wyglądałoby to mniej więcej tak: czasowniki ok. 40, rzeczowniki do 50, przymiotniki do 20 (te liczby nie zmieniają się bardzo w kontekście użycia w mowie swobodnej bądź użycia sugerowanego, czyli w opisie obrazków). Bardzo nas cieszy, że Antek swobodnie posługuje się także wyrażeniami przyimkowymi (tu do 10 w swobodnym użyciu).

W mowie Antka dużo słów jest artykulacyjnie wyraźnych, ale i wiele użytych w nieodpowiedniej formie wraz z substytucjami. Ogólnie wygląda to tak, że w melodii językowej, tzn. w toku wypowiedzi, pojawiają się pojedyncze słowa, zdania proste i już kilka razy zdania złożone. Czyli ta forma mówienia po "chińsku" schodzi na plan drugi, ustępując miejsca prawidłowym sformułowaniom. To naturalna droga wchodzenia w mówienie dziecka implantowanego. Na początku jest melodia, później pojedyncze słowa, następnie proste zdania i w końcu efekt finalny. Dlatego czeka nas dalsza praca :).

Wczoraj ćwiczyliśmy na kartach Metody Krakowskiej najpierw powtarzając przymiotniki: suchy/mokry, pełny/pusty, duży/mały, wesoły/smutny, brudny/czysty, zamknięty/otwarty.

Drugie ćwiczenie na jakim się skopiliśmy dotyczyło logicznego myślenia, ale i czytania. Zadaniem Antka było ułożenie 3 rysunków zgodnie z następstwem zdarzeń oraz dopasowanie do tych oto rysunków podpisów. To co ułożył musiał przeczytać. To wyraźny efekt nauki czytania globalnego oraz wprowadzania paradygmatów :).

A oto nagranie:

Popołudnie spędziliśmy grając w piłkę i malując obrazki. Odwiedziły nas dwie kuzyneczki - Klara i Weronika, więc było artystycznie i bardzo wesoło :).

Wczoraj zupełnie przypadkiem, robiąc zakupy w Biedronce (bardzo lubię tę sieć sklepów), wpadła mi w ręce super rzecz. Książeczka plus karty obrazkowe Pierwsze słowa, czyli rozwijające zabawy dla maluszka.

W takim zestawie znajdują się trwałe karty edukacyjne i mini poradnik dla rodziców, pod hasłem Jak wspierać rozwój mowy u dziecka. Całość w kolorowym i przyjaznym opakowaniu. Autorami tej pozycji są Natalia i Krzysztof Minge, psychologowie specjalizujący się we wspieraniu wczesnego rozwoju dzieci. Popularyzują oni metodę Glenna Domana  (to sposób nauczania bardzo małych dzieci czytania oraz podstaw matematyki) i prowadzą konsultacje oraz warsztaty dla rodziców, którzy chcą swoim dzieciom dać szansę na pełne wykorzystanie wrodzonego potencjału. Oczywiście te karty obrazkowe to nie jest pełen kurs nauki czytania :). Niemniej może stać się wspaniałym zaczątkiem do kreatywnego i edukacyjnego wspierania mowy u dziecka. Taka wczesna zabawa w nauczanie nie tylko dostarcza dzieciom niezbędnych umiejętności, ale i rozbudza w nich ciekawość świata. Przede wszystkim stymuluje mózg dziecka do rozwoju, przez co zwiększa jego potencjał z którego dziecko będzie korzystało przez całe życie. To trening koncentracji, zapamiętywania oraz lepszego i łatwiejszego radzenia sobie z nauką. W załączonej książeczce znajdziecie również propozycje zabaw z kartami. Naprawdę uważam, że warto się w nie zaopatrzyć, po to chociażby, aby mądrze i kreatywnie wspierać rozwój swojego dziecka. Ja już zakupiłam dla mojego Chrześniaka Kuby :).

I wciąż powtarzam, gdybym mogła, namówiłabym wszystkie mamy (szczególnie dzieci zdrowych), aby wprowadzały do zabawy elementy ćwiczeń ogólnorozwojowych. To naprawdę zaowocuje w szkole łatwością przyswajania wiedzy oraz umiejętnościami ogólnopoznawczymi. Zachęcam :).

Między innymi dlatego wybrałam zawód nauczyciela. Kiedy dzieci są w domu mogę swobodnie poświęcić im czas. Te wakacje zamierzamy spędzić razem, odpoczywać i  zwyczajnie cieszyć się swoją obecnością. Nareszcie. Olek, lat 9, przebiera w propozycjach wakacyjnych, jak w ulęgałkach. Właśnie wyjechał do Cioci Martusi (moja Siostra, jeszcze studentka) i wujka Michała (świetny przyszły Szwagier). Młodzi mieszkają w dużym mieście, więc chodzą do kina, na basen i super się bawią, tak mówi Olo.

Naprawdę nigdy nie przyszło mi do głowy, że niedosłuch Antka może być powodem do wstydu. Nigdy. Zawsze o tym mówiłam głośno, nigdy tego nie ukrywałam. No, ale ja nie żyję w bajce, tylko na wsi. Więc też usłyszałam, że to dobrze, że Antoś ma dłuższe włosy bo zakrywają implant. Słysząc to wściekłam się, jak nigdy. Owszem Antek ma dłuższe włosy, ale tylko dlatego, że nie znoszę wygolonych dzieci. Kojarzą mi się jednoznacznie. Obydwaj zresztą z Olkiem mają dłuższe fryzury. Uważam, że chłopaki mają śliczne włosy i zwyczajnie szkoda ich obcinać. I do głowy mi nie przyszło zasłaniać cokolwiek. Zwłaszcza, że nasz implant jest naprawdę ładny. No mi się podoba. Mam bardzo miłe konotacje związane z tym urządzeniem. Wydaje mi się nawet, ze po prostu cieszę się bardzo, ze je mamy. No więc tym bardziej nie rozumiem, dlaczego miałabym je ukrywać? To tak, jakbym powiedziała do kogoś, kto nosi okulary, aby zapuścił grzywkę i zasłonił sobie twarz, bo niedowidzi. Czy niedowidzenie nie jest wstydem, a już niedosłyszenie jest?

Niestety, dostałam bardzo dużo e-maili i wiadomości od Was, ze jest to ogromny problem. Zwłaszcza, gdy mieszka się w małej miejscowości, gdzie nie daj Boże, wszyscy się znają. Zasypywanie pytaniami: Co się stało? Co zrobiłaś w ciąży, że twoje dziecko nie słyszy? - jest na porządku dziennym.

Mam radę. Gdy ktoś się pyta: Co się stało? Odpowiedz: A co się stało twojemu dziecku, że jest niskie? Albo, że ma niebieskie oczy? Albo, że krzywi buty? Co się stało? Geny? Zobacz, to tak jak u mnie.

Z doświadczenia wiem jednak, że to walka z wiatrakami. Że lepiej nie wchodzić w dyskusję, bo wiadomo, ludzie wiedzą lepiej. Nie wolno jednak pozwolić na wpędzanie się w poczucie winy. Nie jesteśmy niczemu winne. Mamy po prostu od Boga trudniejszą ścieżkę. Na początku. Bo gwarantuję Wam, że po intensywnej rehabilitacji nasze dzieci naprawdę będą powodem do dumy, nie tylko jeżeli chodzi o edukację, ale przede wszystkim o codzienne życie. Jest takie powiedzenie Czego Jaś się nie nauczył, tego Jan nie będzie umiał. Wszystko, co robimy z naszymi dziećmi, w przyszłości zaowocuje. Na pewno. Co włożysz, to wyjmiesz. Więc jeśli teraz patrzysz na cudze "zdrowe" dziecko bawiące się w piaskownicy i łza kręci Ci się w oku, otrzyj ją, popatrz na swoje dziecko i pomyśl, jak wiele mu dajesz i jak cudownie się pod Twoimi skrzydłami rozwija. Nie zazdrość, bo nie ma czego. Przypomnisz sobie tę chwilę, gdy będziesz ocierać łzy, odbierając świadectwo z paskiem albo wyróżnienie na przeglądzie tanecznym. Głowa do góry. To nas wybrano do tego zadania. I to nie przypadkiem :).

A propo wstydu. Antek napisał to zupełnie sam, bez wzoru i spontanicznie. Myślę, że to efekt globalnego czytania. Wczoraj pojawiły się w zapisie kolejne słowa:)

I jeszcze jedno. Bardzo dziękuję za Wasze zaufanie. Cieszę się, że piszecie do mnie i dzielicie się swoimi problemami, troskami, przemyśleniami. Prosicie o radę. Właśnie po to powstał ten blog :).

Było o percepcji wzrokowej, teraz słów kilka o percepcji słuchowej. Oczywiście ćwiczenia słuchu towarzyszą nam od momentu zaaparatowania (choć nie wiem, czy nie wcześniej). Ćwiczenia z paromiesięcznym Antkiem oczywiście różnią się diametralnie od ćwiczeń z Antkiem 4-letnim. Na początku było stukanie w bębenek - dziś powtarzamy wystukiwane rytmy i frazy. Skupiamy się także na ćwiczeniach rozwijających słuch fonematyczny. Jest on bardzo ważny ze względu na prawidłowy rozwój mowy oraz jej kształtowanie. To on warunkuje normalne funkcjonowanie dziecka w społeczeństwie. Od niego więc zależy rozwój mowy, ale i zdolności prawidłowego pisania, czytania i zapamiętywania. Na szczęście tę umiejętność można ćwiczyć i rozwijać za pomocą odpowiednich ćwiczeń słuchowo-logopedycznych. Za każdym razem powtarzam, że najważniejsza jest systematyczność. Ja dzielę nasze domowe ćwiczenia z Antosiem na bloki, tzn. jednego dnia ćwiczymy percepcję słuchową, drugiego wzrokową, trzeciego artykulację itd. Madzia na swoich zajęciach łączy ćwiczenia, tzn. każde z nich odnosi się do innej umiejętności. Obydwie metody są moim zdaniem dobre, bo ich celem jest nabywanie przez Antka określonych umiejętności.

U nas, ćwiczenia percepcji słuchowej wyglądają mniej więcej tak, jak opisałam poniżej. To oczywiście nie wszystkie, które wykonujemy. O kolejnych będę pisała w następnych postach, niemniej uważam, że te przedstawione tutaj są absolutnie konieczne w każdej rehabilitacji.

Ćwiczenie 1. Ciąg nazw

Rozkładamy na stole dużo różnotematycznych obrazków. Wypowiadamy nazwy w szeregu np. traktor, autobus, statek. Zadaniem Antka jest podanie wskazanych obrazków w usłyszanej kolejności. Nie chodzi więc tylko o to, czy zrozumiał nazwy rzeczowników, ale przede wszystkim, czy zapamiętał kolejność ich wypowiadania. Ćwiczenie to wykonujemy z Antkiem na ciągach dwu i trójelementowych.