Wiadomym jest, że zawsze, jako odpowiedzialni rodzice musimy wspierać rozwój dziecka na każdym jego etapie. U nas największy problem stanowi mądre wspieranie, czyli powstrzymanie się od niewyręczania Antka w  jego określonych zadaniach (nie tylko w terapii, bardziej w życiu codziennym np. sznurowanie butów). Muszę przyznać, że to moja największa zmora. Cierpliwość. Kiedy ćwiczę z Antkiem to muszę się bardzo silnie kontrolować, żeby nie wyręczać go tylko udzielać mu takich wskazówek, które naprowadzają na właściwy tor.

 Dziś pokrótce pokażę Wam, jakie formy terapii realizujemy. Są one oczywiście różne, dostosowane do naszych niedosłuszkowych potrzeb. Jest to więc opieka audiologa i foniatry w ośrodku w Poznaniu, opieka logopedyczna, a w razie konieczności także wsparcie psychologiczne. 

Nasza terapia logopedyczna obejmuje kilka zakresów. Są to m.in. ćwiczenia oddechowe. Tu polecam książkę Katarzyny Szłapy pt. Cmokaj, dmuchaj, parskaj chuchaj  - ćwiczenia oddechowe i artykulacyjne dla najmłodszych. Książka zawiera 35 ćwiczeń oddechowych i artykulacyjnych zróżnicowanych pod względem formy ( m.in. labirynty, historyjki obrazkowe, rysowanie po śladzie) przeznaczonych dla dzieci w wieku od 4 do 7 lat. Ćwiczenia te można wykorzystać  w pracy indywidualnej z dzieckiem w domu

Ćwiczenia artykulacyjne, czyli usparwnianie narządów mowy, wywoływanie niektórych głosek (to już prawie w całości za nami) oraz utrwalanie ich prawidłowej wymowy.

Bardzo lubimy ćwiczenia leksykalne, Antoś to prawdziwa gaduła, więc opowiadanie historyjek idzie mu dość gładko, oczywiście w mowie spontanicznej fleksję ma do poprawy niemniej staramy się, aby mówił jak najwięcej i poprawiamy tak, żeby go nie zniechęcić.

Ćwiczenia gramatyczne, czyli zadajemy  pytania kto? gdzie? jak? kiedy? oczekując odpowiedzi najlepiej wielowyrazowej w odmianie. 

Wprowadziliśmy także naukę czytania metodą symultaniczno - sekwencyjną ale to wiecie, bowiem niemal w każdym poście pojawia się informacja na ten temat :)

Pilnujemy treningów słuchowych w oparciu o sytuacje codzienne, ale i audiobooki, które w naszym przypadku spełniają się znakomicie, bowiem Antek uwielbia wszelkiego rodzaju słuchowiska. Kiedy później zadajemy mu pytania do usłyszanego tekstu wydaje się, że poziom zrozumienia jest w granicach 75%. 

Oczywiście to nie wszystkie ćwiczenia, jakie wykonujemy codziennie. Do tej grupy zaliczyć należy także: 

Ot i nasze zajęcia w dużym skrócie. Pamiętajcie jednak, że jest jedna podstawowa zasada: Ćwicz CODZIENNIE !

U nas jak zwykle ruch. Nie na darmo w nazwie naszego bloga to słowo musiało zaistnieć :) Pogoda piękna, co wykorzystujemy z chłopcami niemal codziennie. Świeże powietrze przecież sprzyja percepcji i nauce :)

Dziś będzie stricte o naszych zajęciach domowych. Nie jest to nic szczególnego, bowiem spędzamy w tej chwili dużo czasu nad literkami i cyferkami, no ale nie tylko:)

Nasze zajęcia rozpoczęliśmy od ćwiczeń percepcji wzrokowo-słuchowej, a także ćwiczeń manualnych. Kolorowanie obrazków i rozcinanie kartoników może świetnie urozmaicić ćwiczenia z czytania. Oto jak się "bawiliśmy". 

Przed Antkiem położyłam kartkę z obrazkami. Jego zadanie polegało na znalezieniu wśród małych kartoników odpowiednie sylaby tak, aby ułożyć prawidłowy wyraz.

On nie jest załamany :) On myśli :)

Ćwiczenie to może być okazją do rozmowy o przedmiotach codziennego użytku, przy okazji w mowie spontanicznej ćwiczymy fleksję i poszerzamy zasób słów.

Kolejne nasze ćwiczenie było bardziej kreatywne :) Chociaż także dotyczyło czytania. Tym razem wykorzystując komplet literek samoprzylepnych zakupionych w Biedronce, tworzyliśmy nie tylko obrazki, ale i podpisy. Oto co nam wyszło:

Mój ulubiony :)

Po ćwiczeniach z języka polskiego przyszedł czas na geografię. Antoś uwielbia zwierzęta i bardzo się nimi interesuje w związku z czym musieliśmy to zainteresowanie wykorzystać. Najpierw Antoś miał ułożyć mapę z puzzli, a następnie dopasować do odpowiednich kontynentów zwierzęta oczywiście według wzoru. 

Ostatnie ćwiczenie dotyczyło zadań z matematyki. Antoś wyraźnie woli matematykę niż język polski co sprawia, że przestaję wierzyć w dziedziczenie genów :)

To tylko niektóre z naszych zadań domowych. Wkrótce będzie więcej o fleksji i ćwiczeniach artykulacyjnych. Tymczasem wychodzimy na dwór. Musimy skorzystać z ostatnich promieni słońca :)

Jesień to wyjątkowa pora roku, szczególnie ze względu na aurę, jaką roztacza. My mamy dwie nasze jesienne tradycje. Pierwsza - (od 13 lat w ostatni weekend września bądź pierwszy października) odbywa się u nas tzw. Święto Ziemniaka. Z tej okazji przyjeżdża do nas cała rodzina ze wszystkich zakątków Polski.  Nie zawsze mamy okazję, aby spotkać się np. w Święta Bożego Narodzenia, stąd pomysł, aby odwiedzić naszą wieś w zupełnie przez nas wymyślone święto. Bardzo cieszy mnie fakt, że wszyscy naprawdę przywiązują wagę do tego, aby na tym "święcie" być. Jest to niebywała frajda także dla naszych dzieci, które pieką kiełbaski przy ognisku i słuchają śpiewów, którym towarzyszą dźwięki gitar. Dla nas jest tookazja aby ze sobą po prostu pobyć. 

Nasza druga - całkiem nowa tradycja - to październikowy wyjazd w Bieszczady. To wyjazd weekendowy wraz z Przyjaciółmi, bez dzieci :), w najodleglejsze miejsce Bieszczad - miejscowości Dwernik. Tam znajduje się absolutnie zjawiskowe miejsce - domek o cudownej nazwie Bajeczka. Jej właściciele Agnieszka i Bartek to cudowni otwarci ludzie, dzięki którym pobyt w tym miejscu nabiera zupełnie nowego wymiaru... Bajeczkę poznaliśmy dzięki Ani i Krzysiowi - DZIĘKUJEMY!

Ale miało być o Antku :)

Nasze ostatnie zajęcia dotyczyły oczywiście jesieni. Antek zna pory roku, potrafi je nazwać, tym razem jednak  nie o nazywanie pory roku, ale o atrybuty jesieni chodziło.

Zaczęliśmy więc od spaceru po naszym lasku, w poszukiwaniu oznak jesieni.:) Przy okazji widzieliśmy kilka wiewiórek, i cudnego zająca, zebraliśmy dużo żołędzi i kasztanów, a także, co było niespodzianką, dużo grzybów. Uprzedzając pytanie: Nie muchomorów! :)

Ze znalezionymi darami postanowiliśmy kreatywnie spędzić czas i....

Ponieważ w lesie nie znaleźliśmy jeszcze pięknych kolorowych liści wykorzystaliśmy nasze papiery kolorowe i tak powstało autorskie drzewko jesienne.  Wykonanie Antoni  i Mama :)

Oczywiście ćwiczymy w ten sposób motorykę małą. Rysowanie, wycinanie, klejenie, lepienie wszystko to usprawnia mózg i trenuje rękę. Dodatkowo wprowadziliśmy nowe słownictwo - trenujemy także głoski szumiące - w końcu w  lesie szumi i szeleści :) To były wyjątkowo kreatywne zajęcia. Obyśmy mieli jeszcze okazję cieszyć się tak cudowną jesienną pogodą :)

Szkoda, że nikt mi, przyszłej matce, nie powiedział, że macierzyństwo to nie tylko miłość ponad wszechrzecz. Ale, że to przede wszystkim STRACH. Ta jakże mi bliska emocja zagnieździła się w moim sercu od momentu poczęcia do... chyba końca świata. Wiem... Wiem... Każda z nas przeżywa ją niemal identycznie, pewnie często zadając sobie pytanie: czy ja zachowuję się normalnie? 

Ja wiem, że nie. Panika pojawia się w momencie, gdy tracę racjonalne wytłumaczenie objawów chorobowych. Tak było i tym razem. Utrzymująca się od tygodnia gorączka, ponad 38 stopni, ból stawów, osłabienie. Kolejna wizyta u lekarza, antybiotyk i informacja, że jeżeli temperatura utrzyma się przez kolejne 3 dni to badania krwi. PANIKA. Na nic zdały się tłumaczenia, że tak naprawdę od badań krwi należałoby w ogóle zacząć. Mam kilka dobrych dusz, które przywołują mnie w takich sytuacjach do porządku. Wisiałam więc godzinami na telefonie opowiadając o objawach, lekach i ich skutkach..Moje Kochane Dobre Dusze wysłuchiwały cierpliwie uspakajając i przywołując do pionu. No, ale zadanie było trudne... Wariuję, zwłaszcza, gdy w grę wchodzą choroby chłopców. Oczywiście jestem przewrażliwiona. I niestety daję sobie do tego prawo. Z drugiej strony jednak szok związany z diagnozą Antka, leczenie, operacja powinny  ukształtować we mnie jakiś system obronny, który w takich sytuacjach pozwalałby zachować racjonalny proces myślenia. Nic bardziej mylnego. Każda infekcja, temperatura, ból brzucha powodują ataki nieobliczalnego strachu. Stojąc zupełnie z boku, patrząc na zachowanie innych matek w podobnej sytuacji, dochodzę do wniosku, że racjonalnie rzecz ujmując, mam świra. Usłyszałam to zresztą ostatnio od naszej kochanej pani pediatry, która powiedziała mi dość dobitnie, że środki uspakajające też są dla ludzi. Zwłaszcza dla matek. 

No cóż...Chyba skorzystam...

A oto Anioł namalowany przez Olka (lat 10). Anioł Świętego Spokoju :)

Ps. U nas piękna jesień. Siedząc cały tydzień w domu z Antosiem uczyliśmy się czym obdarza nas ta pora  roku. Relacja wkrótce.

Długo zastanawialiśmy się, gdzie w tym roku wyruszyć na urlop. Chłopcy już przecież są duzi mają 10 i 5 lat, pora więc odważyć się na jakiś dalszy wypad. Myśleliśmy o Chorwacji, Bułgarii czy Grecji w końcu los zarządził za nas i wykupiliśmy wycieczkę do Turcji. Oczywiście, natychmiast w mojej głowie pojawiły się wątpliwości: czy na pewno lot samolotem to najlepszy wybór? Jak Antek zniesie lot? Wreszcie, jak przejdziemy bramki na lotniskach? No mówi się, że strach ma wielkie oczy. Ma. Im bliżej wyjazdu tym przerażenie było większe. Oczywiście niepotrzebnie. Kontrola na lotnisku Chopina przeszła bezproblemowo. Nawet nie musieliśmy zdejmować procesora i Antoś mógł w nim przejść przez bramki. Sam lot wyglądał absolutnie zachwycająco. Antek nie mógł oderwać się od okna. Interesowało go absolutnie wszystko. Przez cały lot miał normalnie włączony procesor. Na lotnisku w Antalya było podobnie. Zresztą kulturowo Turkowie uwielbiają dzieci. darzą je absolutną atencją. Więc wszędzie gdzie tylko się pojawiliśmy Antka brano na kolana, głaskano po głowie i dawano mu małe gifty. Po kilku godzinach zrozumieliśmy, że Oni tak po prostu mają :) Sam hotel był wspaniały. Czuliśmy się w nim niezwykle komfortowo. Kompleks basenów, zjeżdżalni ogromna restauracja i snack bary, piękna promenada i cudowna plaża z cieplutkim morzem. Pojechaliśmy w dość dużym składzie (moja siostra z narzeczonym, Mama, brat męża z żoną) Tak więc Antoś oprócz nas miał dwie ciocie, dwóch wujków i Babcię. Czego chcieć więcej? I tu muszę napisać. Dziękuję Wam Kochani za te wakacje. Były naprawdę cudowne.
Nie spędziliśmy jednak całego urlopu na plaży i basenie. Skoro już postanowiliśmy odwiedzić Turcję przy tak zwanej okazji (dzięki Młodym, którzy nas wyciągnęli) pojechaliśmy do Side obejrzeć jedno z miejsc Wojny Trojańskiej, zobaczyliśmy także ruiny świątyni Apolla i Dionizosa. Prawdziwe perełki.
Mieliśmy okazję także wraz z przewodnikiem zobaczyć Meczet, potargować się na prawdziwym tureckim bazarze i wreszcie z bliska i na żywo obejrzeć jedno z najcudowniejszych miejsc na ziemi Zielony Kanion. Tu musiałyby nastąpić hymny zachwytu, daruję, napiszę może jedynie, że jest to miejsce, które trzeba zobaczyć na własne oczy.
Klimat wyraźnie nam służył. Temperatura nie spadała poniżej 36 stopni, zaś wilgotność powietrza nie była uciążliwa. Na wszelki wypadek jednak w nocy procek lądował w osuszaczu. Podsumowując, problemów z procesorem i implantem nie zanotowaliśmy żadnych. Okazało się, że te wakacje miały dla nas także wartość terapeutyczną. Przekroczyliśmy kolejną z naszych obaw, lot samolotem. Teraz już wiemy, że świat stoi dla nas otworem :) Pora więc zacząć planować wakacje 2019 :) Zdradzę Wam, że już pomysł jest :)
A oto kilka zdjęć z naszej wyprawy: