Długo się zastanawiałam, czy to odpowiednie miejsce do zawarcia tego typu wpisu. Czy w ogóle o tym pisać... no ale przecież nie mogę w żadnej mierze pozostać obojętna na to, co się wydarzyło nad Białą. Wydaje mi się, pewnie znów naiwnie, że gdyby więcej osób wyraźnie wyraziło swój sprzeciw, bylibyśmy w zdecydowanej przewadze. Z drugiej strony, ciężko się dziwić, że ludzie wolą milczeć, aniżeli narażać się na wyzwiska i obelgi.

Ja mówię zdecydowane nie ksenofobii, rasizmowi, antysemityzmowi czy jakiemukolwiek przejawowi nienawiści. Osoby (choć nazywanie ich w ten sposób mnie mierzi) skandujące Modlitwę Pańską, z ust których melodyjnie popłynęły słowa nienawiści, wrogości i obelg dumnie nazywają się Armią Boga. Bez komentarza. Ciekawe ilu z nich wie, jeżeli w ogóle mają o czymkolwiek pojęcie, że nasz świat od zarania dziejów kształtowany jest zarówno przez osoby heteroseksualne, jak i homoseksualne. Oczywiście,  kultura, sztuka czy literatura, mogłyby się obejść bez wielkich nazwisk. O jakież zdziwienie zapanowałoby na twarzach wielu, gdyby dowiedzieli się np. że jednym z oskarżonych o utrzymywanie stosunków homoseksualnych z niejakim Jacopo Saltarellim był sam Leonardo da Vinci. Oskar Wilde trafił na dwa lata ciężkich robót za bliskie kontakty z innymi mężczyznami. Nasza literatura tez obfituje w postaci o odmiennej orientacji. Wystarczy tu przytoczyć tylko kilka nazwisk rozpoczynając od Lechonia, przez Iwaszkiweicza, Witkacego (?) na Marii Dabrowskiej kończąc. Jakie znaczenie dla nas ma ta wiedza? Dziś? Czy inaczej patrzymy na ich twórczość? Jakież to jest straszne, że uzurpujecie sobie prawo do rozstrzygania, kto jest ok, a kto nie. Co Was to obchodzi, kto jakie życie seksualne prowadzi? Co Wam do tego? Jakim prawem wnikacie w czyjeś życie? Znam wielu homoseksualistów. Nigdy, żaden z nich nie zachowywał się obscenicznie. NIGDY.

Chciałabym móc was zapytać, was którzy rzucacie kamieniami: kto następny? Ludzie o innym kolorze skóry? A może my, niepełnosprawni? W końcu nie pasujemy do obrazu zdrowego, silnego, pełnej krwi Polaka. Naród musi być silny. Naród musi być zdrowy. Oto niektóre z haseł obrońców normalności. Otóż chcę wam coś powiedzieć: Obraziliście mnie i moje uczucia religijne. Uczucia w ogóle. Szydziliście z mojej wiary. Pokazaliście młodym najgorsze oblicze, jakie może mieć człowiek. Spójrzcie sobie w twarz. Choć pewnie to niewiele zmieni. Żeby zobaczyć zło, trzeba najpierw umieć dawać dobro. Słowo dla was niezrozumiałe. Aha. I jeszcze jedno. Tak radośnie powołujcie się na Pismo Święte. Radzę je najpierw przeczytać. Po słowach: Miłuj bliźniego swego... nie ma ALE POD WARUNKIEM, ŻE...

Tyle. Wybaczcie - musiałam.

Nawet nie wiem, jak to skomentować. I czy polecać wam ośrodek w Krośnie. Tzn. nie, ośrodek polecam. Kompetentni i mili ludzie. Natomiast najpierw należny zastanowić się, czy lekarz laryngolog łaskawie wypisze dane skierowanie. I nie dajcie się zwieść gadkom o rejonizacji itp. Każdy, dosłownie, każdy lekarz mógł mi pomóc, ale nie chciał. Pytanie: DLACZEGO?
Ręce opadają...

Ps. Kochani moja skrzynka emialowa rozgrzana jest do czerwoności. Teraz mamy troszkę zamieszania, ale obiecuję, że sukcesywnie do wszystkich się odezwę. Pozdrawiam!

Nie jestem fanką chodzenia do muzeum z 6-latkiem. Moim zdaniem ludzie, którzy chcą kontemplować sztukę, powinni mieć ciszę i spokój. Wiadomo, że takie maluchy się nudzą i trudno im skupić uwagę np na obrazie :) Dlatego wybraliśmy alternatywną wersję muzeum. Można rzec plenerowego. Dla mnie strzał w 10 bowiem, dodatkowo (geny ?) wplotłam w naszą wyprawę wątek edukacyjny. 12 maja, czyli wczoraj, pojawiła się cudowna okazja, aby zwiedzić Muzeum Wsi Kieleckiej - skansen w Tokarni, bowiem na wczorajszy dzień własnie zaplanowano tam pokaz wytopu ołowiu. To najstarsza impreza plenerowa organizowana przez Muzeum, która nawiązuje do tradycji górnictwa kruszcowego Gór Świętokrzyskich. Zabraliśmy więc kolegów Olka z klasy i razem ze znajomymi pojechaliśmy szukać przygód. Pogoda na szczęście w dużej mierze nam dopisała, było bardzo ciepło choć w tle poburkiwała burza. To niezwykłe przeżycie móc oglądać na żywo bicie pamiątkowych talarów metodą średniowiecznych rzemieślników. Jakąż radość dzieciom sprawiły te talary, które otrzymali na pamiątkę swojej wizyty w Muzeum.  Zobaczyliśmy także pokaz pozyskiwania miedzi metodą elektrolizy, według patentu dr Stanisława Ignacego Łaszczyńskiego, co wywarło na małych podróżnikach bardzo duże wrażenie. W czasie całej imprezy dowiedzieliśmy się dużo o przysłowiowym dziegdziu i jego zastosowaniu w dawnej wsi oraz obejrzeliśmy pokaz wytopu miedzi starożytną metodą stosowaną w epoce brązu, gdzie pan Grzegorz Kończyk z Centrum Kulturowo-Archeologicznego w Nowej Słupi opowiadał m.in o tym, jak radzili sobie ludzie przed 40000 lat. Te historie wzbudziły nie tylko zainteresowanie, ale i nasunęły mnóstwo pytań :)

Całość okraszona była cudownym spacerem urokliwymi zakątkami skansenu, gdzie swobodnie można się wybrać z dziećmi i urządzić archeologiczny piknik, co zresztą zrobiliśmy :) Towarzyszyły nam kapele ludowe, które niewątpliwie wpisały się w klimat tego miejsca. Serdecznie polecam to Muzeum na wycieczki z dziećmi. Szczególnie teraz, gdy pogoda zaczyna dopisywać, można się rozkochać w klimacie kieleckie wsi :)

Z pewnością jest to także cudowne miejsce na plenery fotograficzne. Z przyjemnością mogę stwierdzić, że nasze historyczno-edukacyjne potrzeby zostały w pełni zaspokojone.