Nawet nie wiem, jak to skomentować. I czy polecać wam ośrodek w Krośnie. Tzn. nie, ośrodek polecam. Kompetentni i mili ludzie. Natomiast najpierw należny zastanowić się, czy lekarz laryngolog łaskawie wypisze dane skierowanie. I nie dajcie się zwieść gadkom o rejonizacji itp. Każdy, dosłownie, każdy lekarz mógł mi pomóc, ale nie chciał. Pytanie: DLACZEGO?
Ręce opadają...

Ps. Kochani moja skrzynka emialowa rozgrzana jest do czerwoności. Teraz mamy troszkę zamieszania, ale obiecuję, że sukcesywnie do wszystkich się odezwę. Pozdrawiam!

Nie jestem fanką chodzenia do muzeum z 6-latkiem. Moim zdaniem ludzie, którzy chcą kontemplować sztukę, powinni mieć ciszę i spokój. Wiadomo, że takie maluchy się nudzą i trudno im skupić uwagę np na obrazie :) Dlatego wybraliśmy alternatywną wersję muzeum. Można rzec plenerowego. Dla mnie strzał w 10 bowiem, dodatkowo (geny ?) wplotłam w naszą wyprawę wątek edukacyjny. 12 maja, czyli wczoraj, pojawiła się cudowna okazja, aby zwiedzić Muzeum Wsi Kieleckiej - skansen w Tokarni, bowiem na wczorajszy dzień własnie zaplanowano tam pokaz wytopu ołowiu. To najstarsza impreza plenerowa organizowana przez Muzeum, która nawiązuje do tradycji górnictwa kruszcowego Gór Świętokrzyskich. Zabraliśmy więc kolegów Olka z klasy i razem ze znajomymi pojechaliśmy szukać przygód. Pogoda na szczęście w dużej mierze nam dopisała, było bardzo ciepło choć w tle poburkiwała burza. To niezwykłe przeżycie móc oglądać na żywo bicie pamiątkowych talarów metodą średniowiecznych rzemieślników. Jakąż radość dzieciom sprawiły te talary, które otrzymali na pamiątkę swojej wizyty w Muzeum.  Zobaczyliśmy także pokaz pozyskiwania miedzi metodą elektrolizy, według patentu dr Stanisława Ignacego Łaszczyńskiego, co wywarło na małych podróżnikach bardzo duże wrażenie. W czasie całej imprezy dowiedzieliśmy się dużo o przysłowiowym dziegdziu i jego zastosowaniu w dawnej wsi oraz obejrzeliśmy pokaz wytopu miedzi starożytną metodą stosowaną w epoce brązu, gdzie pan Grzegorz Kończyk z Centrum Kulturowo-Archeologicznego w Nowej Słupi opowiadał m.in o tym, jak radzili sobie ludzie przed 40000 lat. Te historie wzbudziły nie tylko zainteresowanie, ale i nasunęły mnóstwo pytań :)

Całość okraszona była cudownym spacerem urokliwymi zakątkami skansenu, gdzie swobodnie można się wybrać z dziećmi i urządzić archeologiczny piknik, co zresztą zrobiliśmy :) Towarzyszyły nam kapele ludowe, które niewątpliwie wpisały się w klimat tego miejsca. Serdecznie polecam to Muzeum na wycieczki z dziećmi. Szczególnie teraz, gdy pogoda zaczyna dopisywać, można się rozkochać w klimacie kieleckie wsi :)

Z pewnością jest to także cudowne miejsce na plenery fotograficzne. Z przyjemnością mogę stwierdzić, że nasze historyczno-edukacyjne potrzeby zostały w pełni zaspokojone. 

Przed nami kolejny wyjazd i kolejny webinar. Tym razem będzie o Alternatywnych Metodach Komunikacji. Ciekawy choć bardzo obszerny temat wpadł mi w ręce zupełnie przez przypadek. Antek ma jaz 6 lat i nie ma problemów z komunikacją (zazwyczaj) niemniej mój dzisiejszy wpis poświęcony jest dzieciom z autyzmem i niedosłuchem, które mają problemy z werbalnym porozumiewaniem się. Mowa więc o komunikacji wspomagającej i alternatywnej (ACC).

Metoda wspomaganej komunikacji jest już bardzo długo wykorzystywana w terapii dzieci i dorosłych z autyzmem. Jak wiecie niedosłuch często połączony jest z innymi schorzeniami. Najczęstszym jest własnie autyzm. Bardzo wiele z was pisząc do mnie prosi o porady w sprawie rehabilitacji schorzeń zespolonych tj, niedosłuchu z autyzmem. Stąd mój dzisiejszy wpis i pomysł na kolejny webinar. 

Metoda o której mowa od bardzo wielu lat wzbudza dość dużo kontrowersji, dotyczą one przede wszystkim samodzielności osoby wypowiadającej się, czyli osoby wspomaganej. Pozorna prostota tej metody powoduje mylne przekonanie, że może być ona wykorzystywana przez każdego opiekuna (rodzica, terapeutę) w stosunku do każdej niemówiącej osoby. Tak oczywiście nie jest. Pamiętajmy, ze każda terapia wymaga choćby minimalnego przygotowania pod okiem specjalisty. Czasem bowiem, nawet nieświadomie i z dobrymi intencjami, możemy wyrządzić więcej krzywdy, niż pożytku. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy się bać nowych metod. Absolutnie nie, chodzi bardziej o odpowiedzialne podejście do tematu. 

Pamiętajmy także, że u autystyków zaburzenia rozwoju mowy mają wpływ na cały obszar ich funkcjonowania. Jak pisze w swoim Poradniku Logopedycznym Marzena Mieszkowicz: Potrzeba komunikowania się z otoczeniem to bez wątpienia najważniejsza potrzeba psychiczna każdego człowieka. A zatem, gdy mowa jest poważnie zaburzona warto dziecku pomóc stosując adekwatnie do jego potrzeb wspomagające lub alternatywne sposoby porozumiewania się.
Komunikacja wspomagająca to wszelkie sposoby, jakimi ludzie przekazują informacje, kiedy nie mogą mówić, lub gdy mówią niewyraźnie. Komunikacja Alternatywna jest to porozumiewanie się metodą zastępującą mowę. Jest więc ogromna różnica między zastępowaniem, a wspomaganiem mowy.
Wśród metod alternatywnych największą popularnością cieszą się: mima i pantonima, fonogesty, alfabet punktowy, sygnałowo-dotykowy system porozumiewania się, daktylografia oraz język migowy. Wszystkie te metody szczegółowo opisane są w Poradniku Logopedyczny Marzeny Mieszkowiecz, więc nie będę tutaj ich opisywać, zapraszam na webinar :)

Dziś znów o terapii logopedycznej, bowiem temu służy przede wszystkim mój blog. Pokażę kilka ćwiczeń, z którymi mierzymy się codziennie. I to w sumie jest tu najważniejsze. Ćwiczymy regularnie, tak aby pomóc dziecku rozwijać się prawidłowo. Wiecie, że Utracone zdolności słuchowe mogą być odzyskane poprzez wychowanie słuchowe? Wychowanie słuchowe, którego celem jest stymulowanie umiejętności słyszenia, a także rozbudzanie zainteresowania światem dźwięków, poprzez dostarczanie dziecku bodźców słuchowych.

Terapia logopedyczna dziecka z wadą słuchu jest często procesem długotrwałym, wymagającym pełnego zaangażowania zarówno ze strony specjalistów, dziecka, jak i rodziców lub opiekunów. Wielokrotnie już wspominałam, że rehabilitacja rozpoczyna się od uświadomienia dziecku istnienia dźwięku (pamiętam jak godzinami słuchaliśmy odgłosów kapania wody, przejeżdżającego pociągu, czy piania koguta :), poprzez jego lokalizowanie, aż do rozwoju mowy. W procesie rehabilitacji bardzo duże znaczenie ma wczesna diagnoza i wczesne aparatownie. (w naszym przypadku 5. miesiąc życia). Pamiętajcie! Naszym głównym celem jest dążenie do językowego  porozumiewania się dziecka z wadą słuchu. 

Wychowanie słuchowe obejmuje różnorodne grupy ćwiczeń, a w tym:
• Ćwiczenia słuchowe z wykorzystaniem bodźców werbalnych – zanim zacznie się mówić do dziecka należy zwrócić na siebie jego uwagę. Zdania powinny być adekwatne do etapu terapii, na którym znajduje się dziecko.
• Ćwiczenia z instrumentami – różnorodne zabawy na sygnał, których podstawą jest warunkowanie. Na początku terapii najlepiej wykorzystać bębenek, który jest słyszany nawet przez dzieci z głębszym stopniem niedosłuchu. Stopniowo wprowadza się nowe instrumenty i zwiększa poziom trudności wykonywanych ćwiczeń.
• Ćwiczenia słuchowe logorytmiczne – związane są z ruchem i muzyką. Usprawniają ruchy całego ciała (zarówno małą, jak i dużą motorykę, czyli tańczymy razem z dzieckiem).
• Ćwiczenia dotyczące konkretnego zakresu pojęć – zabawy polegające np na: dokładaniu obrazków do takich samych przedmiotów, układaniu obrazków, tworzeniu historyjek obrazkowych, usprawiedliwienia pamięci, opowiadaniu, kojarzeniu, liczeniu itd. I o tym właśnie dziś. Ponieważ Antek, jak wiecie,  ma już 6 lat, toteż na jedne zajęcia z nim muszę mieć przygotowane co najmniej 20 ćwiczeń. Doskonale sprawdzają się w tym zakresie książeczki, Których mamy niezliczoną już ilość z wydawnictwa Zielona sowa. Łatwo także znajdziecie tego typu ćwiczenia w Internecie. 

Oto kilka z nich. 

Kolejnym cudownym wynalazkiem (cioci Kasi)  jest gra Story Cubes, czyli Kości opowieści. Zabawa polega na tym, że rzucamy odpowiednią ilością kości (Antek trzema, my pięcioma) i z obrazków, które nam się pojawiają układamy historyjkę. Kości pobudzają kreatywność, ćwiczą mówienie i słuchanie, uczą improwizacji językowych. Zabawa świetna dla całej rodziny, a i śmiechu co nie miara. 

Wersja Antka (oczywiście zmyślona :):

Byłem smutny, kiedy mama zamknęła mnie w pokoju i kazała czytać książkę.

Poniżej przedstawiam Wam jeszcze poziomy i etapy programu rehabilitacji słuchu opracowane w ośrodku warszawskim przez Joannę Szuchnik. Może się przydać :)

1. Detekcja dźwięku
W tym etapie kształtuje się możliwość zauważania obecności lub braku dźwięków w otoczeniu. Dziecko uczy się reagować na dźwięk. Wykorzystuje się zarówno dźwięki werbalne jak i niewerbalne.
2. Różnicowanie cech dźwięku
Jest to zdolność określania, czy dwa bodźce są takie same, czy różne. Dziecko koncentruje się na porównywaniu cech akustycznych dźwięków. Dyskryminacja odnosi się do dźwięków otoczenia oraz dźwięków mowy. Dziecko uczy się dostrzegać i odpowiadać w zróżnicowany sposób na dostarczane bodźce słuchowe.
3. Identyfikacja dźwięku
Etap ten polega na utożsamianiu dźwięków z konkretnymi sytuacjami, przedmiotami, zwierzętami. Jest to możliwość określania poprzez powtórzenie, wskazanie, lub napisanie usłyszanych dźwięków mowy.
4. Rozpoznawanie i rozumienie mowy
Jest to umiejętność rozpoznawania dźwięków mowy przejawiająca się między innymi adekwatnym odpowiadaniem na pytania, wykonywaniem poleceń, uczestnictwem w dialogu. Poprzez ćwiczenia tego etapu dziecko zaczyna rozumieć, co słyszy i może utożsamiać dźwięk z wypracowanym poprzez doświadczenie poprzednich etapów wzorem.
5. Sytuacja dialogowaPoziom zwykłej rozmowy obejmuje identyfikację dźwięków – głównie sygnałów mowy, spośród zamkniętego zestawu, którego tematyka i trudność zmieniają się wraz ze zwiększaniem umiejętności ćwiczącego.

Pamiętajcie! Warunkami powodzenia wychowania słuchowego są: wczesne zdiagnozowanie, regularny – satysfakcjonujący kontakt pomiędzy rodzicami i specjalistami wspomagającymi rozwój mowy, natychmiastowe zastosowanie aparatów słuchowych (w razie konieczności implantu ślimakowego), wczesne podjęcie wychowania słuchowo – językowego.

Powodzenia!