Ucho w ruch!

Książki dla 6-latka - top lista:)

by Magda - 3/21/2019

My czytamy naprawdę dużo. Od razu wyjaśniam, że Antoś czyta "aktywnie", to znaczy często przerywa, biega, podskakuje, wyrywa mi książkę i na podstawie obrazków sam układa historie... Chyba nie tylko ja uważam, że taki sposób czytania jest ok. Wielu rodziców błędnie sądzi, że dziecko zainteresowane czytaniem, siedzi cichutko przez godzinę z otwartą buzią i uważnie słucha. To nie jest prawda! Dziecko, przeżywa losy bohaterów, często się z nimi utożsamia. Chcąc pokazać, albo najzwyklej w świecie, wyładować emocje po prostu nie może usiedzieć w miejscu. To jak najbardziej normalne. Do lamusa więc odłóżmy zdjęcia na których babcia czyta bajki, a usadzone w koło niej dzieci z uwagą jej słuchają.
My czytamy często zwłaszcza, gdy kładziemy się spać. W naszym wydaniu wygląda to czasem komicznie, bowiem zdarza się, że nie zauważę nawet kiedy Antek ściągnie implant i czytam na zasadzie gadała baba do obrazu :) Kiedy już padam i sił mi brakuje, a dziecko smacznie śpi zauważam, że implant spokojnie leży na szafce już wyłączony, więc od dobrych kilku chwil. Nie zmienia to faktu, że o wysoki poziom czytelnictwa w moim domu nieustannie walczę. Kiedyś, pełna entuzjazmu kupiłam Olkowi książkę, jedną z serii Pana Samochodzika. Co jakiś czas pytałam:

- Olek, o czym teraz czytasz?

Odpowiedź zawsze była jednakowa:

- Płyną łodzią.

- Olek - zapytałam w końcu zezłoszczona. - Czy ty w ogóle czytasz tę książkę?

- Własnie przerwałem mamo,bo strasznie nudna. Tylko pływają!

Z Antkiem jest trudniej. Antoś lubi wartką akcję, lubi jak się coś dzieje, najlepiej gdyby opowiadania były krótkie i treściwe.Oto nasz top wśród książek dla dzieci. Dodam, ze nasze bajki niezmiennie zajmują pierwsze miejsce na tej liście, ale skromnie ich tu nie zamieszczam:)

Po czym poznać dobrą książkę dla dzieci? Moim zdaniem po tym, że mały czytelnik domaga się czytania jej na każdym kroku do momentu, aż ujrzy ostatnią stronę. A że Antek jest naprawdę w tej kwestii wymagający, toteż polecamy:

nr 1 Bajki uśmiechajki Barbary Stańczuk

Książeczka zawiera 12 bajek dla najmłodszych, które są swoistego rodzaju poradnikiem pozytywnego myślenia dla dzieci. To cudowny przewodnik po emocjach i trudnych pytaniach zarówno dla dzieci jak i ich rodziców. Bajki zawierają morał i pokazują, jak przekuć negatywne emocje w pozytywne myślenie. Przede wszystkim jednak rozprawiają się ze złością, kłótnią nienawiścią, strachem i smutkiem po stracie pupila. To świetna propozycja dla tych, którzy uczą swoje dzieci rozwiązywać problemy i stawiać im czoła.

nr 2 Longin tu byłem Marcina Prokopa

U nas absolutny hit. I choć mogłoby się wydawać, że książka dla nas dzieci PRL-u najmłodsi zaśmiewają się przy niej do łez. Olek niemal połknął ją w dwa wieczory, Antek uwielbia gdy czytam, zwłaszcza o wycieczce całej rodziny Longina do Paryża:)

nr 3 w naszym domu to Piękne opowieści dla 6-latka
To cudowna książeczka zwierająca mądre i ponadczasowe baśnie, zabawne opowieści i urocze wierszyki Królowa śniegu, Jaś i Małgosia, czy Lew i szczur to tylko niektóre z nich.
To oczywiście tylko niektóre z naszych propozycji, wkrótce zamieszczę kolejne z krótkim ich opisem :)

Brak ~ komentarze

Biofeedback i Montessori w terapii 6-latka.

by Magda - 3/07/2019

Czasem jestem zła na to, że czas biegnie tak szybko i ani ja, ani chłopcy, tak naprawdę nie mamy czasu odetchnąć. U nas w ostatnim czasie, jak to w przesileniu wiosennym, trochę przeziębień, kaszlu kataru, na szczęście wszystko w normie. Antoś cały czas pracuje z logopedą, dodatkowo jeździmy na zajęcia biofeedbacku co uważam za genialne. Nie wiem czy wiecie, ale metoda biofeedback wykorzystywane jest nie tylko w terapii, ale i w psychologii, w sporcie, czy w biznesie.

Dla nas jest to terapia, która polega na podawaniu sygnałów zwrotnych o zmianach stanu fizjologicznego Antka, dzięki czemu możemy nauczyć go świadomego modyfikowania funkcji, które normalnie nie są kontrolowane świadomie - w naszym przypadku są to fale mózgowe. Pracujemy nad poprawą koncentracji i skupienia. Efekty naprawdę są widoczne gołym okiem. Antka stymulujemy poprzez formę wizualną, czyli pogłębiamy jego koncentrację. Zajęcia w praktyce wyglądają tak, że Antek widzi na ekranie monitora bałwanka, który jedzie na nartach szybciej, gdy Antos jest skoncentrowany i wolniej, gdy się dekoncentruje. Obok pojawia się odpowiedź, które fale mózgowe są wykorzystywane i jak długo. Dzięki temu uczymy mózg, jak koncentrować się przez określony czas, pomimo bodźców zewnętrznych.

Biofeedback nie jest alternatywną formą terapii. W niektórych schorzeniach ją zastępuje, w innych uzupełnia. Przewagą biofeedbacku jest to, że jest to metoda całkowicie bezpieczna, bez skutków ubocznych. Najważniejsze dla nas, że Antek bardzo lubi te zajęcia i z przyjemnością na nie jeździmy.

W ramach uzupełnienia, w domu pracujemy na kolejnym zeszycie Montessori. Tym razem Litery i cyfry. Moje zdanie na temat tej metody znacie i wiecie, że jestem jej zwolenniczką. Oczywiście nie bezkrytyczną. Ale wiem z własnego doświadczenia, że zmuszanie dzieci do intensywnej codziennej nauki zwykle przynosi odwrotny skutek. Montessori zakłada, że jeżeli dziecko chce przez kilka kolejnych dni bawić się klockami, a nie czytać i pisać należy mu to umożliwić. Rodzice często tego nie rozumieją, oczekują bowiem, że każdy nowy dzień przyniesie nowe umiejętności. Wiadomo, że dziecko postawione przed wyborem zabawa, czy nauka zawsze wybierze zabawę - myślą. I to właśnie nie do końca jest prawda. Weźmy bowiem pod uwagę fakt, że dziecko zmuszane do nauki, mimo że przez cały dzień będzie uczestniczyło w różnych zajęciach, nie nauczy się zbyt wiele. Doprowadzi to do tego, że straci tę pierwotną chęć poznawania świata. Będzie sfrustrowane i przemęczone. Jak my...
Metoda Montessori zakłada więc, że dziecko przez kilkanaście dni może nic nie robić (w sensie stricte edukacyjnym) a i tak będzie miało świadomość, jak zdobywać wiedzę i jak się nią posługiwać w praktyce. Czy nie o to nam właśnie chodzi?
No więc my z 6-letnim Antkiem ćwiczymy wtedy, kiedy widać wyraźnie, że ma na to chęć. A uwierzcie mi często się to zdarza :)

Brak ~ komentarze

Książkowe i wyjazdowe ferie :)

by Magda - 2/12/2019

W ostatnim czasie dużo się u nas dzieje. Hm... Mam wrażenie, że często w ten sposób zaczynam kolejne posty :) Tym razem jednak naprawdę tak jest. Szczęśliwie od poniedziałku zaczęły się u nas ferie zimowe długo wyczekiwane i przeze mnie i przez Olka. Antoś, póki co, chodzi do przedszkola, ale też tylko do środy bo we czwartek jedziemy do mojej siostry Marty do Warszawy. Wielka to dla nas radość, bo planujemy wybrać się w tę podroż pociągiem. Przyszły tydzień też już mamy zaplanowany. Tym razem góry i nasza Bajeczka i po cichu mam nadzieję nasz wspólny pomysł (mój i Agnieszki) nabierze rumieńców. Póki co, intensywnie pracujemy nad nasza książką. Praca na ukończeniu, przede mną do napisania jeszcze jedna bajka i ogólna korekta całego materiału, przed Olkiem jeszcze kilka wieczorów z kredkami. Daje nam to jednak ogromną radość i pozawala na wspólne spędzanie czasu oraz zaangażowanie w jeden projekt. To ważne, bo czujemy tę wenę twórczą, którą u mnie podsyca entuzjazm Olka, a w Olku wizja przyszłej sławy XD

Cudowne jest również to, że odezwali się do mnie dawni uczniowie, którzy proponują pomoc w wydaniu naszego działa. To cudowne. Dziękuję :)

Nie mogę tu oczywiście zamieścić moich literackich dokonań, wrzucę jednak chociaż króciutkie fragmenty bowiem chciałabym żebyście mieli ogląd na całą sprawę:)

O koguciku Jasiu, który nie wiedział, że krzyczy…

Kiedy Jaś wykluł się ze swojej skorupki od razu wiedział, że świat nie jest taki piękny, jak sobie go wyobrażał. Słonko raziło go w oczka i piekło niemiłosiernie, a w gniazdku wciąż go coś uwierało. Kiedy spojrzał na swoje zadowolone kurze siostry wzbierał w nim gniew. Dlaczego one radośnie kwoczą skoro wszystko dookoła jest takie nieprzyjazne? - myślał zrozpaczony i chował się pod skrzydła mamy.

- Nie chcę słońca! Nie chcę podwórka! Nie chcę nikogo! krzyczał mały Jaś.

- Jasiu, dlaczego płaczesz? – pytała zatroskana mama. – Czy coś cię boli? Źle się czujesz?

- Mamo, dlaczego tu jest tak głośno? Jaś rozglądał się dookoła zdezorientowany. - I dlaczego wszyscy są tacy szczęśliwi, a tylko mnie tak wszystko dokucza?

(...)

O wróbelku Kacperku, który marzył o… niebieskich piórkach

- Mamo czy ja naprawdę nie mógłbym mieć takich pięknych piórek, jak Ty i Tata? Dlaczego moje są takie brzydkie? Zapytał mały wróbelek swojej mamy.

- Brzydkie? - oburzyła się Mama – masz najpiękniejsze piórka, jakie kiedykolwiek widziałam. Mają zachwycająco cudowny odcień…

- Są ruuuude – rozpłakał się Kacperek rzewnie. – Rude, ryże, okropne! – Nie chcę mieć takich piórek! Chcę być ładny!

- Kacperku, ale Ty jesteś ładny, wyróżniasz się, jesteś oryginalny...

- Buuu, ja nie chce być oryginalny! – łzy napłynęły do oczu Kacperka jeszcze mocniej. – Nikt, absolutnie nikt mnie przez ten kolor nie lubi. Nie mam żadnych kolegów, nie mam nawet z kim łapać chrabąszczy… to okropne!

(...)

O niedźwiadku Maciusiu i zawodach sportowych.

(...)

Pewnego dnia, gdy Maciuś wybrał się do szkoły, na gałązce obok jego domku usiadł śliczny ptaszek. Miał niebieskie i żółte piórka, pięknie śpiewał i wyglądał na bardzo zadowolonego. Po cichutku skubał jagody, które rosły nieopodal. Ciekawe, co to za ptak – pomyślał Maciuś zatrzymując się na chwilkę. – i dlaczego on umie latać, a ja nie? Byłoby cudownie moc wzbić się w powietrze, poczuć wiatr… - rozmarzył się Maciuś…

- Maciek! Zawołała z domu mama – idź już, za chwilę rozpoczynają się lekcje!

Maciuś, rad nie rad, poszedł do szkoły. Pierwszą lekcją było wychowanie fizyczne. Maciuś nie lubił tych lekcji. Czuł, że wszyscy przyglądają mu się z zaciekawieniem i śmieją się, że jest za gruby.

(...)