Szczególnie ważną rolę we wspieraniu rodzin wychowujących dziecko z niepełnosprawnością spełniają profesjonaliści. Jednym z  najważniejszych obszarów wsparcia jest edukacja. Mowa tu nie tylko o edukacji szkolnej. Podkreślam, że absolutnie bardzo ważne jest korzystanie z rehabilitacji i wsparcia dziecka w rozwoju w gabinetach do tego przeznaczonych. Miejsca te poprzez stymulowanie optymalnych możliwości rozwoju dziecka, jak również rozwijanie sfery pedagogicznej rodziców (określony instruktaż zachowań i sugestie odnośnie pracy z dzieckiem w warunkach domowych) dają dużą szansę na to, że dziecko będzie prawidłowo funkcjonowało w procesie rehabilitacji. Wspomniane oddziaływania nie odnoszą się jednak do wsparcia psychicznego rodziców. Tym zajmuje się psychoterapia, a jedną z jej form, jest uczestnictwo rodziców w zajęciach grup wsparcia.Wsparcie uczestników grupy może być pomocne w wychodzeniu z kryzysu psychicznego związanego z urodzeniem się dziecka z niepełnosprawnością. 

Teraz powinnam zacytować B. Wright: „Rodzice zrobią ogromny krok naprzód, jeśli zrozumieją, że każda postawa z wyjątkiem akceptacji, przyczynia się do wzrostu upośledzenia dziecka i  zwiększenia się ich własnych trudności”. Zatem to nic złego prosić o pomoc w tym jednym z najtrudniejszych momentów życia. 

Tego typu zadaniom wychodzą na przeciw Gabinety Wsparcia Rozwoju Dziecka i Rodziców. Ja zajmuję się tym od niemal trzech lat. Mam już spore doświadczenie i wiem, że razem naprawdę jest łatwiej. 

Moje wywody niech zakończy cytat J. Juul:

Zbliża się nieubłaganie pierwszy dzień roku szkolnego. To czas wzmożonej pracy, zwłaszcza dla mnie. Wielu rodziców niepokoi się, jak ich dziecko zaadoptuje się w przedszkolu, czy w zerówce. Moim zdaniem,  pomoc potrzebna jest raczej rozdygotanym mamom, nie dzieciom. No cóż... wcale się nie dziwię. Sama przeżywałam to bardzo, zwłaszcza, że starszy syn, gdy poszedł do przedszkola, płakał niemal przez 6 następnych miesięcy. Kiedy przypominam sobie ten okres, jest mi naprawdę źle. To był ciężki czas dla całej rodziny. Jest to jednak jeden z nieubłaganych etapów rozwoju i każdy musi przez niego przejść. Dlatego, gdy rozmawiam z Rodzicami i słyszę, że pierwszy dzień w przedszkolu napawa ich lękiem - rozumiem to. Musimy jednak pamiętać, że "sprzedajemy" swoje lęki dzieciom. Stąd kilka rad, które sprawdzają się w praktyce i zwykle ułatwiają ten okres.

Najważniejszym jest, aby dziecko które zostaje wysłane do przedszkola umiało samodzielnie jeść, komunikować swoje potrzeby i umiało funkcjonować w grupie (ta umiejętność może być nabyta poprzez zabawy np. na placu zabaw).

Pamiętajcie, że trzylatek to doskonały "słuchacz", więc należy mu opowiadać o miejscu w które zostanie zabrany - oczywiście afirmacyjnie podkreślając jego atuty: kolorowe, przyjazne, wesołe, miejsce w którym spotka inne dzieci. Warto bawić się z dzieckiem w przedszkole, pokazać mu jakie zasady w nim obowiązują.

No tak. Tyle teoria. wiadomo jednak, że najtrudniejsze jest rozstanie. Matce (czy ojcu - Kamil :)) serce pęka, gdy zostawia swój rozdarty, płaczący skarb w rękach nieznanych i obcych opiekunek. Jak to przetrwać?

Sposobów jest kilka. 

Oczywiście najważniejsze to nie przeciągać rozstań w nieskończoność. Najlepiej buziak, przytulas i papa. WYCHODZIMY. Naprawdę, dziecko wkrótce się uspokoi. wiadomość, że mama czai się za rogiem, podsłuchuje bądź o zgrozo! płacze! wpędza dziecko w stan histerii i niezrozumiałej niesprawiedliwości. Miejmy więc litość nad własną pociechą. Jej stan w dużej mierze zależy od naszej kondycji. 

Po drugie - dobrze jeśli dziecko do przedszkola odprowadza ten rodzic, który lepiej to zniesie. I uwierzcie mi. Nie zawsze w histerię wpada mama ;)

Warto powtarzać dziecku, że przyjedziemy po nie o określonej porze (i nie podawajcie godziny bo dla dziecka czas to abstrakt) raczej określajcie porę dnia np. po zajęciach gimnastycznych. 

Jedną z metod, która często się sprawdza, jest zabranie przez dziecko do przedszkola, przynajmniej na początku, ulubionej zabawki. 

I chyba najważniejsze. Zaufajmy kadrze w przedszkolu. Panie opiekunki naprawdę wiedzą co robią - mówmy im o swoich obserwacjach, prośmy o radę. No i na koniec została KONSEKWENCJA. W wychowaniu to słowo klucz. Jeżeli raz ustąpisz histeryzującemu maluchowi... zaczynasz proces adaptacji od początku. Bo przecież, może zdarzyć się tak, że na początku dziecko chętnie pobiegnie do sali, a kryzys przyjdzie dopiero za kilka dni. To normalne. 

Życzę więc Wam siły, wytrwałości i pięknej słonecznej jesieni - aby móc spacerować i cieszyć się wspólnym  czasem razem!

Jak zwykle możecie do mnie pisać. Odpowiem na pewno!

Praca z dziećmi nie jest łatwa i wymaga ciągłego doskonalenia się. To naturalne, że chcą pomóc w jakiekolwiek sprawie muszę mieć do tego podstawy. Oczywiście moje niemal 15-letnie doświadczenie w szkole to duży plus. Nie mniej na co dzień mam raczej do czynienia z nastolatkami, a nie dziećmi :) 

Kolejny szczebelek w podnoszeniu kwalifikacji zdobyty :) Bardzo się cieszę :)

Zaczęłam od wschodu słońca o 5.10 rano. Piękny prawda?


Kochani pewnie niewielu z Was wie, że oprócz tego czym się zajmuję na co dzień, czyli bycia nauczycielem, zajmuję się również pomocą psychologiczno-pedagogiczną. Śmiałam się kiedyś, że przypomina to raczej pogotowie wychowawcze, bowiem często zdarza się, że muszę działać natychmiast. Najczęściej sprawy z którymi rodzice zgłaszają się po moją pomoc dotyczą złego zachowania dziecka np. histerii. Wielu rodziców nie wie, jak zachować się w sytuacji przypływu nagłej agresji, bądź typowego wymuszania. Żeby była jasność wcale się nie dziwię, że nie wiedzą. Problem, który w mojej pracy z rodzicami, pojawia się dość często dotyczy także tego, że nietypowe zachowania dziecka, mogą sugerować jakąś jednostkę chorobową. Nie zawsze, ale czasem tak się zdarza.  I tu pojawia się największy problem z rodzicem - zaprzeczenie.  Zawsze mówię, że warto sprawdzić, zbadać dziecko u specjalisty, wykluczyć wszystkie ewentualności. Rodzice jednak nie chcą, a często nie potrafią zaakceptować takiej sytuacji.

W wychowaniu często mierzymy się z problemami, na które po prostu nie jesteśmy przygotowani. Bo co zrobić, gdy dziecko chcąc dostać plastikowy samochodzik rzuca się na podłogę w sklepie i drze w niebogłosy? Co robić? pytają zrozpaczeni i zmęczeni rodzice. W chwili histerii nic. Ktoś mądry kiedyś powiedział, że histerię trzeba zmęczyć. No cóż. Dziecko pewnie dostało komunikat od rodziców, że gdy tylko zacznie histeryzować, zwłaszcza w miejscu publicznym, dostanie to czego chce. Zachowanie dziecka okupione jest naszym wstydem, bo przecież zwracamy uwagę na to, co inni powiedzą. Jaką przykleją nam etykietkę, jako rodzicowi. Niepotrzebnie. Najlepiej w takiej sytuacji ignorować zachowanie dziecka. Płyną łzy? To dobrze. To jeden z najzdrowszych objawów emocji. Często pytacie, ale jak przez to przejść? Odpowiedź, której zawsze udzielam jest jedna. KONSEKWENTNIE. Bardzo często słyszę: no cóż on ma taki charakter jest uparty itd. To nie jest najlepsza droga. Daje to bowiem przyzwolenie na brak działań ze strony rodziców. Problem nie znika, a powiększa się. Trzeba ustalić reguły. I konsekwentnie się ich trzymać. Pamiętam moje zaskoczenie, kiedy dokładnie taką metodę przyjęłyśmy z mamą 5-letniego Franka. Chłopiec zmienił się w przeciągu zaledwie kilku dni. To było szokujące nawet dla mnie, bowiem jego zachowanie naprawdę wołało o pomstę do nieba. Okazało się, że kilka prostych zasad przywołało pozytywny wzorzec zachowań. Ja też zanim cokolwiek doradzę przyglądam się rodzinie, studiuję ich zachowania staram się konsultować ze specjalistami. Często jest tak, że moja pomoc wystarcza. Czasem zdarza się jednak, że trzeba skorzystać z pomoc terapeuty czyli psychologa. To jedyna droga do rozwiązania problemu. I im wcześniej rodzic zareaguje tym lepiej. Lepiej dla niego i dla dziecka. Frustracja i bezsilność, jakie się pojawiają w momencie narastania problemów zabijają całą radość z bycia rodzicem. Przecież ogromnej miłości towarzyszy wtedy lęk o przyszłości i ta myśl, że jako rodzic po prostu nie dajemy rady. To niesprawiedliwy sąd bowiem, jak każdy, mamy prawo do popełniania błędów. Najważniejsze jednak, aby wyciągać z nich wnioski i na przyszłość ich unikać.

Aktualnie zajmuję się zachowaniem pewnego nastolatka. Zbuntowanego, który do tej pory był raczej spokojnym i cudownym synkiem. Niestety, okres dojrzewania to nie tylko bunt przeciwko światu, ale i przeciwko sobie. Pracujemy nad jego zachowaniem z rodzicami. I tu także kilka zaproponowanych rozwiązań przyniosło skutek, ale nie wszystkie. Wiadomo. Wychowanie to bardzo trudna rzecz, pracujemy bowiem na żywym organizmie.

Na przestrzeni lat, i korzystając z mojego doświadczenia wyodrębniłam kilka złotych zasad dla rodziców. Właściwie moją pracę zaczynam zwykle od ich omówienia i podkreślenia ich wagi.

 1.

Ustalamy określone zasady. Trzeba je wyartykułować i wyjaśnić dziecku czego dotyczy każda z nich. Bardzo ważne jest, aby upewnić się, że dziecko rozumie o czym mówimy.

2.

Konsekwentnie przestrzegamy tego, co ustaliliśmy za każdym razem odwołując się do faktu, iż dziecko samo zaakceptowało takie rozwiązanie.

3.

Mama i Tata to zawsze JEDNOŚĆ mówią wspólnym głosem.

4.

Ustalamy system kar i nagród.

5.

Unikamy słowa Nie. Tak rozmawiamy z dzieckiem, aby komunikat niósł ze sobą pozytywny przekaz

6.

My,jako rodzice,nie wstydzimy się prosić o pomoc. Sami czytamy, edukujemy się, pytamy. Szukanie pomocy w rozwiązywaniu trudnych sytuacji to najlepsza droga do ich rozwiązania.

7. Cierpliwość to klucz do sukcesu. Jeśli czujesz, że za chwilę wybuchniesz wyjdź do innego pomieszczenia - ochłoń. Krzyk wzmacnia agresję.
Zatem troszkę mniej wymagajmy. A konsekwentnie :)

Ostatni czas, pomimo cudownego urlopu, był naprawdę dla nas okraszony wytężoną pracą. Ale od razu mówię, taką pracę uwielbiam. Nie wiem, czy wiecie, ale pracuję nad autorskim programem bajkoterapeutycznym, który powoli zmierza ku końcowi. Łączy się to bezpośrednio z bajkami, jakie napisałam i które, wszystko na to wskazuje, ujrzą światło dzienne :) W tym miejscu ogromne podziękowania dla Przyjaciela i promotora tego pomysłu ks. Tomka, który nieprzerwanie mnie wspiera i działa :) Nie będę zdradzać szczegółów, powiem jedynie, że bajki opatrzone są komentarzami i wstępem napisanym przez świetnego psychologa p. Ewę Ingram, która też jest dobrym duchem tego pomysłu. Aby całość miała określony zamysł, a przede wszystkim spełniała funkcję terapeutyczną (czyli przemyślaną konstrukcję fabuły: homeostaza, ingerencja siły destrukcyjnej i przezwyciężanie konfliktu zakończone rozwiązaniem problemu) stworzyłam także karty pracy, które będą służyły stricte ćwiczeniu uwagi, spostrzegania, percepcji słuchowej itd. Tu przedstawiam wersję można rzec pierwotną stworzoną na już :)  ma to jeszcze formę mało profesjonalną, bo czekamy na efekt pracy naszego ilustratora.

Dziś pokażę Wam pierwszą z bajek z dołączoną do niej kartą pracy (do każdej bajki są 3 karty do pracy indywidualnej i 2 do pracy w grupie) oraz komentarzem psychologa. Jestem niezwykle ciekawa co myślicie o tym programie, jak oceniacie jego skalę trudności.  Pamiętajcie, że bajki napisane przeze mnie skierowane są do odbiorców w wieku od 5 do 8 lat. Każda z nich przeszła oczywiście Antkowy test :) W tej karcie pracy na 14 pytań Antoś udzielił 12 dobrych odpowiedzi. W mowie spontanicznej, czyli w opowiadaniu stworzył ok 25 poprawnych konstrukcji zdaniowych. Zrozumiał puentę.

Zapraszam do wypróbowania i proszę o komentarz zwrotny :) Dziękuję!

ps. Mam tremę :)

Tekst bajki: